|
|
Krew
Zawartość:
Czym
jest krew i jakie są jej funkcje?
Krew
jest mieszaniną płynnego osocza oraz zawieszonych w nim krwinek. Wypełnia ona
naczynia krwionośne w całym organizmie, zarówno tętnicze, włosowate jak i
żylne.
Do funkcji krwi należy:
·
przenoszenie tlenu, niezbędnego do życia każdej komórki organizmu, z
płuc do wszystkich tkanek i narządów (rolę tę pełnią erytrocyty)
·
przenoszenie dwutlenku węgla, powstającego jako uboczny produkt
przemiany materii, z tkanek i narządów do płuc, w których zostaje wydalony z
organizmu wraz z wydychanym powietrzem (rolę tę pełnią erytrocyty)
·
przenoszenie substancji odżywczych, mikroelementów i witamin wchłoniętych
w jelicie do wszystkich tkanek i narządów (rolę tę pełnią białka osocza)
·
obrona organizmu przed drobnoustrojami chorobotwórczymi (dokonywana
przez leukocyty)
·
hamowanie krwawienia, do którego dochodzi np. po zranieniu (z udziałem
płytek krwi i osoczowych białek krzepnięcia).
Dlaczego
krew jest czerwona?
Czerwona
barwa krwi pochodzi od erytrocytów, czyli tzw. czerwonych krwinek, zawierających
w sobie barwnik - hemoglobinę. Substancja ta łączy się z tlenem w płucach
(hemoglobina utleniona, barwa krwi jest wtedy jasnoczerwona) a oddaje go we
wszystkich tkankach i narządach (krew pozbawiona tlenu ma barwę ciemnoczerwoną).
Po odłączeniu tlenu, hemoglobina odtleniona trafia do płuc, gdzie ponownie wiąże
się z tlenem.
powrót
Erytrocyty
czyli krwinki czerwone:
Prawidłowy
erytrocyt jest okrągłą, dwuwklęsłą w środku komórką o średnicy
zaledwie 6-9 mm. Taka budowa pozwala na łatwe odkształcanie się erytrocytów
przy przechodzeniu przez bardzo wąskie naczynia włosowate. Na poniższej
fotografii widoczne są prawidłowe erytrocyty.

powrót
Co
to są grupy krwi?
Pomimo,
że prawidłowe erytrocyty są z wyglądu identyczne u wszystkich ludzi, to różnią
się między sobą w znacznym stopniu. Są na nich zawarte pewne
charakterystyczne białka, które określa się mianem antygenów grup krwi.
Istnieje szereg układów grupowych krwi. Najważniejszymi jest układ grup głównych
(AB0) i układ Rh. Ze względu na obecność lub brak substancji A i B na
krwinkach czerwonych rozróżnia się cztery główne grupy krwi: grupa A (40%
ludności w Polsce, występuje substancja A), grupa B (12%, występuje
substancja B), grupa AB (8%, występuje substancja A i B) oraz grupa 0 (40%,
brak substancji A i B na krwinkach). Każda z tych grup może posiadać
substancję z układu grupowego Rh - antygen D, daną osobę określa się wtedy
jako Rh-dodatnią. Przeciwnie, u osoby Rh-ujemnej, substancja D nie występuje.
Oznaczenie grup krwi ma podstawowe znaczenie przy doborze krwi do przetoczeń
wymaganych np. w trakcie wielu zabiegów operacyjnych lub podczas leczenia
chorób krwi. W razie potrzeby podawać trzeba krew identyczną w zakresie
przynajmniej tych dwóch układów, a więc osobie z grupą krwi A Rh+ należy
podać krew A Rh+. Grupa krwi jest niezmienna w ciągu życia, jedynie
sporadycznie, po przeprowadzeniu allogenicznego przeszczepu szpiku (od rodzeństwa
lub dawcy nie spokrewnionego), może dojść (choć nie musi) do zmiany grupy
krwi u biorcy przeszczepu.
Co
nazywamy niedokrwistością czyli anemią?
Prawidłowa
liczba krwinek czerwonych wynosi od 4 do 6 mln w 1 mm3 krwi, co odpowiada stężeniu
hemoglobiny 12 - 16 g w 100 ml. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i najczęściej
liczby krwinek czerwonych poniżej tych wartości nazywane jest niedokrwistością
(czyli anemią). Istnieje bardzo wiele przyczyn niedokrwistości. Może do nich
doprowadzić m.in. niedobór żelaza (które jest głównym składnikiem
hemoglobiny) lub nieprawidłowy rozwój prekursorów krwinek czerwonych w szpiku
w następstwie braku niektórych witamin (zwłaszcza witaminy B12 i kwasu
foliowego). Niedokrwistości objawiają się bladością skóry, spojówek, zmęczeniem,
osłabieniem, przyspieszeniem pracy serca. Niedokrwistości niedoborowe leczy się
podając te substancje, których niedobór stwierdzono; są to preparaty żelaza
bądź witaminy B12 albo kwas foliowy. W niektórych przypadkach terapię taką
prowadzić trzeba do końca życia.
Co to są leukocyty czyli krwinki białe?
Leukocyty
(tzw. krwinki białe) stanowią niejednorodną grupę komórek. Najliczniejsze wśród
nich są granulocyty obojętnochłonne (55-75% wszystkich leukocytów), do zadań
których należy pochłanianie (tzw. fagocytoza) drobnoustrojów, które wtargnęły
do organizmu i unieszkodliwienie ich. Zdjęcie przedstawia granulocyt obojętnochłonny
w otoczeniu licznych krwinek czerwonych.

Inna
grupę komórek stanowią limfocyty (25 - 40%), które także niszczą
drobnoustroje między innymi przez wytwarzanie przeciwciał czyli cząsteczek
białkowych (z grupy immunoglobulin), specyficznie wiążących się z
niszczonym drobnoustrojem, co skutecznie go unieszkodliwia. Zdjęcie przedstawia
prawidłowy limfocyt.

Monocyty
obecne są w ilości 4 - 8 % wszystkich krwinek białych i spełniają podobną
funkcję jak granulocyty obojętnochłonne: fagocytują i unieszkodliwiają
organizmy chorobotwórcze.
Jeszcze mniej licznie reprezentowane są granulocyty kwasochłonne (tzw.
eozynofile, 2-4 %), również aktywnie niszczące drobnoustroje, oraz biorące
udział w hamowaniu reakcji uczuleniowych.
Najrzadziej wśród krwinek białych spotyka się granulocyty zasadochłonne (bazofile
- 1% krwinek białych). Odgrywają one podstawową rolę w powstawaniu reakcji
uczuleniowych (alergicznych), a uwalniana przez nie substancja - histamina -
jest bezpośrednio odpowiedzialna za objawy uczulenia (m.in. zaczerwienienie skóry,
pokrzywka, obrzęk, napad duszności i kaszlu, w skrajnych przypadkach gwałtowny
spadek ciśnienia krwi i nawet zgon).
Co to są płytki krwi?
Płytki
krwi czyli trombocyty są odpowiedzialne za prawidłowe krzepnięcie krwi. Ich
liczba wynosić powinna 150 - 400 tys. w 1 mm3. Są to małe, mniejsze od
erytrocytów komórki, pozbawione jąder komórkowych, przylegające w miejscu
uszkodzenia do ściany naczynia krwionośnego. Dzięki nagromadzeniu płytek,
dochodzi do "tymczasowego" naprawienia ściany naczynia przez tzw.
czop płytkowy, co skutkuje zatrzymaniem krwawienia z uszkodzonego naczynia. Na
zdjęciu widocznych jest osiem prawidłowych płytek krwi (fioletowe) pośród
licznych krwinek czerwonych.

Co
poza płytkami bierze udział w zatrzymywaniu krwawienia?
Obok
płytek krwi ważną rolę w procesie hamowania krwawienia odgrywają białkowe
substancje rozpuszczone we krwi - tzw. osoczowe czynniki krzepnięcia. W wyniku
aktywacji kolejnych białek tego układu dochodzi do przepojenia nitkami tzw. włóknika
(fibryną) wytworzonego wcześniej czopu płytkowego. Stanowi to końcowy etap w
procesie krzepnięcia. Niedobór choćby jednego z czynników krzepnięcia może
prowadzić do poważnych zaburzeń krzepnięcia.
Co
to jest hemofilia?
Przykładem
zaburzeń w osoczowym układzie krzepnięcia może być hemofilia, wrodzona
choroba, na którą chorują nieomal wyłącznie mężczyźni (kobiety nie
chorują lecz ją przenoszą). Istnieją trzy typy hemofilii, najczęstsza
hemofilia A (niedobór czynnika VIII krzepnięcia), dziesięciokrotnie rzadsza
jest hemofilia B (niedobór czynnika IX). Nasilenie objawów choroby zależy od
poziomu danego czynnika, przy ilości < 5% wartości prawidłowej, objawy w
postaci samoistnych wylewów, zwłaszcza do stawów i mięśni są znacznie
nasilone. Powtarzające się wylewy upośledzają ruchomość w stawach co z
czasem prowadzi do ich unieruchomienia. W chwili obecnej leczenie polega na
uzupełnieniu brakującego czynnika. Wykonuje się to okresowo, w przypadkach
krwawienia lub jako przygotowanie do zabiegu chirurgicznego, można podnieść
stężenie czynnika krzepnięcia poprzez transfuzję koncentratu danego
czynnika, który jest uzyskiwany z osocza krwi oddawanej w stacjach
krwiodawstwa.
Co
to jest białaczka?
Białaczka
jest chorobą nowotworową rozpoznawaną w każdym wieku. Nazwa tej choroby wiąże
się z często (chociaż nie zawsze) występującym objawem - zwiększoną liczbą
białych krwinek. Dochodzi w jej przebiegu do powstawania w szpiku bardzo dużej
ilości identycznych komórek o nieprawidłowym wyglądzie i upośledzonej
funkcji. Z drugiej strony, zmniejsza się ilość prawidłowych krwinek, co jest
odpowiedzialne za typowe objawy choroby: osłabienie, bladość, nawracające ciężkie
infekcje, skłonność do krwawień i siniaczenia, obecność drobnych
punkcikowatych, fioletowoczerwonych wybroczyn na skórze. W zależności od
rodzaju występujących komórek nowotworowych, białaczki dzieli się na ostre,
w których pierwsze objawy wyprzedzają rozpoznanie zwykle na kilka tygodni,
oraz białaczki przewlekłe, w których od momentu pojawienia się symptomów
choroby do ustalenia rozpoznania mija wiele miesięcy, a nawet lat. Każdy z
tych dwóch typów białaczek dzieli się ponadto na szpikowe i limfatyczne.
Leczenie białaczek prowadzi się nieomal wyłącznie przy pomocy tzw.
"chemioterapii", czyli leków niszczących komórki nowotworowe. W
przypadku białaczek ostrych, leczenie musi być podjęte bezzwłocznie po
ustaleniu rozpoznania; nie leczone zawsze prowadzą do zgonu. Podobnie, dość
pilnie wdraża się odpowiednią terapię w przewlekłej białaczce szpikowej.
Natomiast w przypadku przewlekłych białaczek limfatycznych, z wdrożeniem
terapii wyczekuje się określonego stopnia zaawansowania.
W jakim celu przeprowadza się przeszczepy szpiku?
Przeszczepy
szpiku przeprowadzane są najczęściej w ostrych białaczkach i w przewlekłej
białaczce szpikowej. Dla znacznej części chorych są jedyną szansą na trwałe
wyleczenie z choroby nowotworowej. W przypadku przeszczepów komórek szpiku
pochodzących od rodzeństwa lub dawcy niespokrewnionego (tzw. przeszczep
allogeniczny), wyleczalność sięga 60%. W przeszczepach komórek szpiku
pobieranych od samego chorego w okresie ustąpienia objawów choroby (tzw.
przeszczepy autologiczne), szanse na powodzenie są nieco niższe i wynoszą ok.
30%.