Mumie

Zawartość:                                                                                            ciekawe

Mumie

Życie po śmierci

Tajemnice Piramid

 

Mumie

Rozkładowi ciała miało zapobiec wiele skomplikowanych czynności, trwających około 70 dni, zwanych mumifikacją. Po usunięciu wnętrzności ciało osuszano, stosując okłady z natrytu - substancji dezynfekujacej i pachnącej wody oraz wypychano ziołami i zwitkami płótna. Między bandaże wkładano dziesiatki amuletów majacych chronić przed niebezpieczeństwami świata pozagrobowego. Najważniejszy był amulet w kształcie skarabeusza, kładziony w okolice serca; w razie potrzeby miał zastąpić na sądzie Ozyrysa serce zmarłego. Ciało owijano bandażami o łącznej długości 300-400 metrów. Ostatnia warstwa, nasączona żywicą, tworzyła po zaschnięciu twardą skorupę. Wyjęte wnętrzności umieszczano w czterech urnach zwanych konopskimi i ustawiano w skrzyni obok sarkofagu. Pokrywy urn w kształcie głów człowieka, pawiana, sępa i szakala uosabiały cztery chroniące je bóstwa.

  Spreparowaną mumie wkładano do trumny. W Starym Państwie była to zwykła drewniana skrzynia. Dekorowano ja ,,Tekstami sarkofagów", przedstawiano też oczy, które służyły mumii do wyglądania na zewnątrz, oraz ślepe wrota, przez które dusza zmarłgo mogła wychodzić z grobu. Później powstały trumny antropoidalne - w kształcie mumii - na których rzeźbiono i malowano wizerunek zmarłego oraz ilustracje z ,,Ksiegi zmarłych". Często takie trumny umieszczano jedna w drugiej, niekiedy również w trzeciej, i ostatecznie zabezpieczano w ciężkim kamiennym sarkofagu.

spis treści

Życie po śmierci

Według Egipcjan człowiek składa się z ciała, imienia, serca, cienia oraz elementów duchowych "ba" i "ka". W chwili śmierci od ciała od dziela się niematerialne ba - dusza, która ma zdolność ponownego łaczenia się z nim oraz swobodnej wędrówki między grobem a zaświatami. Natomiast duch opiekuńczy ka mieszka w grobie razem ze zmarłym.  

W Egipcie występowały dwie koncepcje życia pozagrobowego, mające jednak wiele wspólnych watków. Pierwsza - solarna, związana była z kultem Słońca, które przemierzało niebo w świętej barce. Zmarły jednoczył się z bogiem-Słoncem Re, przyłaczajac się do jego podniebnego orszaku. Druga - ozyriańska, o wiele populamiejsza, nawiązywała do kultu zmartwychwstałego Ozyrysa, boga wegetacji, płodności i władcy królestwa zmarłych. Człowiek po śmierci wcielał się w samego Ozyrysa i mieszkał w rozpościerajacej się na zachodzie krainie umarłych zwanej Polami Trzcin. Życie w niej wyobrażano sobie jako wyidealizowaną, pozbawioną troski kopię egzystencji ziemskiej. Sprawiedliwi, którzy spodobali się bogu, pędzi żywot wśród wiecznej wiosny, zażywając spokojnego i dostatniego bytowania. Ich głównym zajęciem była uprawa ziemi wydającej bajeczne plony. Jednak zanim zmarły dostał się na Pola Trzcin, musiał przebyć bardzo niebezpieczną wędrówkę przez podziemną krainę Dat. Na jego drodze pojawiały się potwory strzegące kolejnych rejonów zaświatów. Musiał także stanać przed sądem Ozyrysa, czyniac spowiedz życia, po której następowało ważenie serca - test na prawdomówność.

Poczatkowo życie pozagrobowe miało charakter elitarny - było przywilejem króla. Tylko on miał prawo stać się po śmierci bogiem - Słońcem lub Ozyrysem. W procesie tak zwanej demokratyzacji wierzeń pozagrobowych dostęp do niego uzyskali członkowie rodziny królewskiej, następnie kapłani, dostoinicy, a na końcu zwykli śmiertelnicy. Podstawowym warunkiem życia pozagrobowego człowieka było trwanie jego imienia i zapewnienie istnienia ciału. Gdyby one uległy zniszczeniu, nastąpiłoby całkowite unicestwienie istoty ludzkiej. Aby temu przeciwdziałać, Egipcjanie stosowali specjalne zabiegi konserwujące zwłoki oraz wznosili monumentalne grobowce.

spis treści

Tajemnice Piramid

W starożytności sławnych było siedem budowli, które każdy chciał zobaczyć ze względu na ich ponadczasowe piękno- ogrody Semiramidy w Babilonie, posąg Zeusa w Olimpii, świątynia Artemidy w Efezie, Mauzolum w Halikarnasie, Kolos z Rodos, latarnia morska na wyspie Faros oraz jedyny zachowany do naszych czasów cud świata - Wielka Piramida. Wszystko co wiemy na pewno, mieści się w kilku słowach: wiemy na pewno tylko to, że Wielka Piramida stoi w Egipcie. Bo, co do czasu budowy, sposobu budowy, przeznaczenia piramidy, jej pierwotnego wyglądu - nie wiemy nic! Mamy tylko całą masę teorii i hipotez.

Oto przykłady:
Wg pewnej teorii, w wymiarach piramidy zawarto kilkanaście zaawansowanych wzorów matematycznych oraz zapisano wymiary naszej planety np.:

1. Piramida stoi prawie dokładnie na osi Północ-Południe. Kiedyś stała dokładnie na osi tej osi, odchylenie powstało wskutek dryfu kontynentów.
2. Południk biegnący przez piramidę jest najdłuższym biegnącym przez ląd. Dzieli on jednocześnie morza i kontynenty na dwie równe części.
3. Kąty piramidy dzielą Deltę Nilu na dwie równe części.
4. Leży ona w centrum masy lądu stałego Ziemi.
5. Południk przechodzący przez środek piramidy tworzy z równoleżnikiem przechodzącym przez piramidę Mykerinosa i z linią prostą łączącą te dwa punkty trójkąt pitagorejski.
6. Stosunek długości i objętości piramidy odpowiada stosunkowi promienia do powierzchni koła.
7. Wysokość piramidy podniesiona do dziesiatej potęgi jest równa średniej odległości Ziemi od Słońca.
8. Piramida jest zegarem słonecznym, pokazującym pory i długość roku.
9. Odległość do bieguna południowego, jest równa odległości do środka Ziemi i odległości od bieguna do środka Ziemi.
10. Obwód podstawy podzielony przez podwójną wysokość daje liczbę Pi=3,1416.
11. Piramida od końca lutego do potowy października nie rzuca w południe żadnego cienia.
12. Masa sarkofagu podniesiona do piętnastej potęgi jest równa masie Ziemi.
13. Długość boku podstawy wynosi 365,342 łokci egipskich i jest równa liczbie dni roku słonecznego w tropikach.

Czy to tylko zbieg okoliczności, czy też zamierzone działanie starożytnych Egipcjan? Nie znamy prawdziwych wymiarów piramidy ponieważ jest ona w dużym stopniu zdewastowana! Kiedyś była pokryta 11500 białymi taflami (każda o wadze 10 ton), które ściśle przylegały jedna do drugiej tak, że pomiędzy płyty nie wsiąkała woda.

W XIV w tafli tych użyto do budowy miasta Kair. Dzisiaj Wielka Piramida wygląda tylko z daleka na gładką, z bliska okazuje się kupą głazów. I tak pozostaje największą budowlą na Ziemi. Objętość jej odpowiada objętości 35 gmachów Empire State Building. Jej konstrukcja budzi podziw inżynierów budownictwa. Jako zadowalającą przyjmuje się prędkość opadania budowli w gruncie o 75 cm na sto lat. Wielka Piramida przez (co najmniej) 4000 lat osiadła w gruncie o... 1 cm! Odchylenie od pionu budowli na wysokości 756 stóp (ok. 230 m) o 15 cm uważa się za sukces, natomiast Wielka Piramida ma odchył 6 milimetrów! Jaką techniką, jaką wiedzą musieli dysponować budowniczy - kimkolwiek oni byli?

Ciekawe są też inne właściwości piramidy. Umieszczane w komorze grobowej ciała mumifikują się, nie ulegają rozkładowi. Jeden z badaczy piramid zbudował sobie miniaturkę piramidy. Na 1/3 wysokości (tam gdzie znajduje się "komora grobowa?) kładzie płasko zużytą żyletkę - i po kilku godzinach znów jest ostra! Odkrywca otrzymał patent na to urządzenie, bowiem ono działa - choć nie wiadomo jak. Tak ostrzone żyletki nie zmieniają swojej struktury - raczej zyskują otoczkę magnetyczną, która powoduje "naostrzenie?. Niektórzy uczeni twierdzą, że Wielka Piramida jest niesłusznie nazywana Piramidą Cheopsa, pochodzi ona bowiem z zupełnie innej epoki. Rzeczywiście, w całej piramidzie (ani nigdzie indziej) nie ma ani jednego zapisu, że zbudował ją Chufu (Cheops). Warto zwrócić uwagę, iż w całej piramidzie nie ma żadnych hieroglifów. Czyżby budowali ją niepiśmienni? Przypisanie Wielkiej Piramidy faraonowi Chufu opiera się na zapisie z pewnego kartuszu. Nikt go nie widział aż do roku 1837, kiedy to odnalazł go Howard Vyse. Jest to jedyny i w dodatku mato przekonujący dowód. Istnieje bowiem świadectwo... fałszerstwa dokonanego przez niejakiego Hilla, który był widziany właśnie w 1837 roku, gdy czerwoną farbą zapisywał imię Chufu na kartuszu. Zastanówmy się teraz: jak zbudowano piramidę? Znam dwie koncepcje budowy. Pierwsza mówi o rampie, po której transportowano materiał na budowę. Druga mówi o wciąganiu, za pomocą lin, ogromnych bloków skalnych na kolejne tarasy piramidy, aż na szczyt budowy. Pierwsza koncepcja po prostu się kupy nie trzyma z bardzo prostego powodu - wielkość bloków i ich waga (ok. 100 ton) praktycznie uniemożliwiała transport po rampie przy zaawansowanej budowie. Następna sprawa dotyczy transportu bloków z odległych kamieniołomów Rozważa się dwie koncepcje, jedna to transport na statkach, a druga to przetaczanie na kłodach drzewnych. Pierwsza upada z prostego powodu - Egipt nigdy w swojej historii nie miał tylu statków, aby przewieźć taką ilość bloków skalnych. Druga koncepcja również nie wytrzyma krytyki, jeśli przypomnimy sobie, że Egipt jest krajem w większości pustynnym i znaleźć tam można jedynie palmy, a nie pnie drzew iglastych. Palmy odpadają, są za mało wytrzymałe. Jedynie po takich pniach jakie znamy z naszego klimatu możemy ZAPREZENTOWAĆ przetaczanie bloków - ale po najwyżej kilkudziesięciu metrach pnie te się "złuszczają? i rozpadają. Ktoś wyliczył, że do transportu potrzeba byłoby aż 25 milionów pni! Skąd je wziąć na pustyni?

  Najdokładniejsze informacje o budowie piramid podaje Herodot. W 450 roku p.n.e. podróżował on po Egipcie. W centrum jego zainteresowania znalazła się piramida, o którą wypytywał kapłanów. Nasza dzisiejsza wiedza w tej kwestii opiera się głównie na jego przekazie. Otóż, najpierw zbudowano drogę, po której sprowadzono nad Nil bloki kamienne z gór libijskich. Praca ta trwała 10 lat. W tym samym czasie przygotowywano grobowce. Właściwą piramidę budowano, jak podaje Herodot, 20 lat.100 tysięcy ludzi pracowało każdego roku przez trzy miesiące na budowie, w czasie wylewów Nilu, kiedy woda paraliżowała prace w polu. Usypane rampy, pochylnie i cała sieć kołowrotów i dźwigni służyły do transportu ponad 2 milionów bloków wapiennych.

Do tych wiadomości należy podchodzić z pewną rezerwą, przy takiej ilości bloków praca musiałaby trwać nieprzerwanie prze 24 h na dobę, a każdy blok musiałby być układany co 3,5 minuty! Niepodobieństwem jest zrealizowanie tego dzisiaj, a co dopiero 4000 lat temu. Poza tym jest to jedyna relacja z budowy, Egipcjanie pozostawili nam 3000 lat swojej historii zapisanej w hieroglifach. Jest tam opisana każda dziedzina życia od narodzin aż do śmierci - natomiast nie ma żadnych wzmianek o Wielkiej Piramidzie, największej budowie w dziejach ludzkości!

W 1850 roku Jean Pierre Mariette odnalazł stelę wzniesioną przez Cheopsa dla uczczenia zakończenia budowy świątyni Izydy. Napisy na steli mówią, iż piramida stała już, gdy Cheops wznosił świątynię. Boginią piramidy była właśnie Izyda. ("Wzniósł dom Izydy, Pani piramidy, obok domu Sfinksa"). Wskazuje to, że i Sfinks już wtedy stał (podważa to przypuszczenie, iż Sfinks ma twarz faraona Chefrena).

Jeśli nie Cheops zbudował Wielką Piramidę, to kto i kiedy? Wydaje się, że piramida towarzyszyła Egiptowi od zawsze. Wielka Piramida to nie jedyna atrakcja i zagadka Gizy - jej nieodłącznym towarzyszem jest Sfinks, który budzi zachwyt każdego, kto go ujrzy. Zaopatrzony w piaski pustyni, strzeże ponoć tajemnicy, tylko jakiej?

W 1976 roku sonda Viking wykonała serię zdjęć powierzchni Marsa. Na jednym z nich zauważono regularne ukształtowanie terenu, łudząco przypominające ludzką twarz! Zaraz jednak uznano to za złudzenie optyczne. "To wszystko sprawia nisko usytuowane nad horyzontem Słońce - twierdził jeden z uczonych - Jego promienie wygładzają nierówności ostro zarysowując kontury. Promienie, biegnąc prawie równolegle do powierzchni planety, zarysowały oblicze "Sfinksa" kładąc na skałach głębokie cienie, a rzekome czoło, oczy, nos, podbródek - to cienie kładące się w przypadkowo rozmieszczonych zagłębieniach i wypukłościach terenu.

W 1979 roku okazało się, że NASA jest w posiadaniu dwóch zdjęć zrobionych w dwóch różnych kątach oświetlenia. Wkrótce na tychże zdjęciach dostrzeżono kilka następnych regularnych tworów, bardzo podobnych do piramid! Grupa ludzi związanych w tzw. Mars Mission przeprowadziła wszelkie możliwe analizy tych zdjęć - co zaowocowało odkryciem podobnych zależności matematyczno-geograficznych między tymi formami, jak w przypadku piramidy z Gizy. Ponadto badacze odkryli bardzo dużo podobieństw między twarzą człowieka-Lwa z Gizy i "twarzą z Marsa?. Ostatnie badania dowodzą, że wiek Sfinksa szacować należy na 10 000 lat! To nie pomyłka, być może musimy zweryfikować nasza wiedzę o piramidach i jej budowniczych, których być może nigdy nie poznamy. Jedno jest pewne, związki między Gizą i Cydonią na Marsie są tak widoczne, że ostateczne rozwiązanie wszystkich związanych z tym zagadek nastąpi z chwilą wyruszenia następnej wyprawy na Marsa w celu zbadania rejonu Cydonii. Należy też wspomnieć, że Kair to w języku arabów celeutyckich MARS !!! Więc czy na Marsie kiedyś było życie, czy to właśnie dawni Marsjanie czy też ludzie z Marsa, przybyli na Ziemię i wznieśli piramidę, sfinksa i inne budowle. Jeśli tak to jak tego dokonali, gdzie są teraz? A może to właśnie przybyszów z Marsa starożytni Egipcjanie uznali za bogów? Być może kiedyś się tego dowiemy, ale na razie pozostają nam tylko hipotezy i domniemania.