Muzyka

Maria Peszek

MiastoMania

Utwory:

1. "Moje miasto" - 4:43 Wojciech Waglewski - muzyka, produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
2. "Ćmy" - 2:54 (Wojciech Waglewski - muzyka; Emade - produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix; Anna Œwirszczyńska - fragment wiersza Suka)
3. "Mam kota" - 2:53 (Wojciech Waglewski - muzyka, produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
4. "SMS" - 4:59 (Wojciech Waglewski - muzyka; Emade - produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
5. "Ballada nie lada" - 2:54 (Bartek Waglewski - muzyka, œpiew, gitara; Maciej Goliński - muzyka; Envee, Kitchenfield Studios - realizacja nagrania, mix)
6. "Pieprzę cię miasto" - 4:07 (Wojciech Waglewski - muzyka, produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
7. "Czarny worek" - 3:34 (Wojciech Waglewski - muzyka; Emade - produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
8. "Lali lali" - 5:30 (Maria Peszek - muzyka; Bartek Waglewski - muzyka, œpiew, cymbałki; Piotr Waglewski - muzyka, produkcja; Envee, Kitchenfield Studios - realizacja nagrania, mix)
9. "Mgła" - 3:31 (Wojciech Waglewski - muzyka; Emade - produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
10. "Nie mam czasu na seks" - 4:06 (Wojciech Waglewski - muzyka, produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)
11. "Miły mój" - 3:16 (Wojciech Waglewski - muzyka, produkcja; Piotr "Dziki" Chancewicz, Media Studio - realizacja nagrania, mix)

 

„Miasto Mania” to projekt składajšcy się z płyty i spektaklu teatralnego, w którym Marysia Peszek w niepowtarzalny sposób ukazała piosenki z albumu w połšczeniu z przedstawieniem multimedialnym.

Miastomania wywindowała artystkę na sam szczyt polskiej sceny muzycznej. Swoim debiutanckim projektem Maria Peszek zdobyła uznanie nie tylko krytyków muzycznych (została laureatkę prestiżowych nagród Gazety Wyborczej i Tygodnika Przekrój, zdobyła 2 Fryderyki), ale i publicznoœci, dzięki której album Miastomania osišgnšł sprzedaż ponad 40 000 płyt, zdobywajšc tym samym status Złotej, a następnie Platynowej Płyty.

Debiutancki album Marii Peszek, ukazujšcy się równoczeœnie z premierš spektaklu o tym samym tytule. Muzykę na płytę napisał głównie lider Voo Voo Wojciech Waglewski, swój wkład w poszczególne utwory mieli także Bartek Waglewski (czyli Fisz), Maciej Goliński, Maria Peszek i Piotr Waglewski (czyli Emade).

W nagraniach udział wzięli: Wojciech Waglewski (gitary, cymbałki), Piotr Waglewski (perkusja), Karim Martusewicz (bas) i Mateusz Pospieszalski (akordeon, keyboard). Goœcinnie pojawili się także: Fisz (wokal, gitara, cymbałki), kwartet smyczkowy "Kwadrat" w składzie: pierwsze skrzypce – Grzegorz Lalek, drugie skrzypce – Marta Orzęcka, altówka – Zofia Bielecka, wiolonczela – Patryk Rogoziński, oraz chór męski: Piotr Gałecki, Mariusz Majchrowicz, Michał Piskorz.

Powrót

MARK KNOPFLER
Sailing To Philadelphia

Wytwórnia: Mercury (Universal Music Polska)
Numer katalogowy:542 546-2
Czas: 60:31

Tytuły:
1. What It Is?;
2. Sailing To Philadelphia;
3. Who's Your Baby Now;
4. Baloney Again;
5. The Last Laugh;
6. Silvertown Blues;
7. El Macho;
8. Prairie Wedding;
9. Wanderlust;
10. Speedway At Nazareth;
11. Junkie Doll;
12. Sands Of Nevada;
13. One More Matinee;

Muzycy:
Mark Knopfler (śpiew, gitara); Richard Bennett (gitary i inne strunowe instrumenty); Jim Cox (fortepian i organy Hammonda); Guy Fletcher (instrumenty klawiszowe, chórki); Glenn Worf (gitara basowa); Chad Cromwell (perkusja);
Goście: James Taylor (śpiew - 2); Van Morrison (śpiew - 5); Glenn Tilbrook & Chris Difford (śpiew - 6); Chris Rodriguez & Tim Davis (śpiew - 7); Gillian Welch & David Rawlings (śpiew - 8, 10); Aubrey Haynie (skrzypce - 1,10); Danny Cummings (instrumenty perkusyjne - 3,7,13); Paul Franklin (pedal steel - 2,8,9,10,12,13); Mike Haynes (flugelhorn - 7,13; trąbka - 13); Jim Hoke (harmonijka - 4); Jim Horn (saksofon tenorowy i barytonowy - 5); Wayne Jackson (trąbka - 5); Harvey Thompson (saksofon tenorowy - 5); Frank Ricotti (marimba - 7); Robert Bailey, Louis Nunley, Duane Starling & Chris Willis (chórki - 4);

Producent: Chuck Ainlay & Mark Knopfler
Rok wydania: 2000
Premiera polska: 25 września 2000

Tą płytą rozpoczynam - niezła, kolejna płyta Marka Knopflera. Poniżej recenzja ze stron PAP.

Ciesząc się niekwestionowaną pozycją gwiazdy rocka, Mark Knopfler jawi się jednak raczej jako antyteza rockowego gwiazdorstwa. Człowiek to bowiem spokojny, pracowity jak mrówka, najchętniej dzielący cały swój czas między studio a scenę. Reszta jest milczeniem, albo niewiadomą. A może w ogóle tej reszty - jakże uwielbianej przez czytelników popularnej prasy - nie ma wcale? I bardzo dobrze. Bo zamiast krzykliwych nagłówków i newsów mamy mnóstwo dobrej, a czasami wręcz świetnej muzyki. Czy to firmowanej przez Dire Straits lub inne dowodzone przez gitarzystę formacje (np. trochę niedocenieni w swoim czasie The Notting Hillbillies), czy to zarejestrowanej z innymi wybitnymi wykonawcami (np. Bobem Dylanem, Chetem Atkinsem, Vanem Morrisonem czy Erikiem Claptonem), czy to solowej, czy filmowej, czy wreszcie z powodzeniem wykonywanej przez innych artystów (choćby wielki przebój Tiny Turner "Private Dancer").

Wprawdzie dziś wydawać się może, iż Mark Knopfler jest z nami od zawsze - tak jak, by pozostać przy wykonawcach debiutujących pod koniec lat 70., Sting czy U2 - zaskakujące jest, że przy całym ogromnym dorobku kompozytorskim i płytowym "Sailing To Philadelphia" jest dopiero jego drugim solowym albumem w pełni tego słowa znaczeniu. Jak przystało na człowieka nienawidzącego rozgłosu, proces likwidacji Dire Straits, który rozpoczął po multiplatynowym sukcesie albumu "Brothers In Arms" (1985), zabrał mu tak wiele lat, że nawet najbardziej wytrwali żurnaliści stracili cierpliwość i zainteresowanie jego ślimaczym przebiegiem. Równolegle, po cichutku - wraz z napisaniem w 1983 roku soundtracku do "Local Hero" Billa Forsytha ("Biznesmen i gwiazdy") - Knopfler zaangażował się w pisanie muzyki filmowej i nic nie wskazuje aby ten długi flirt z kinem miał się ku końcowi. W jego dorobku kompozytorskim są m.in. takie obrazy, jak "Cal", "The Princess Bride", "Last Exit to Brooklyn", "Color of Money", "Twister", "Wag the Dog", "Metroland", a ostatnio "A Shot of Glory". Najlepsze "momenty" z owych ścieżek dźwiękowych zebrane zostały na albumie "Screenplaying" (1997).

Chyba włanie lojalności wobec Dire Straits przypisać można fakt, iż pierwszy solowy album Knopflera, "Golden Heart", ukazał się dopiero w 1996 roku i... bez fanfar i medialnej wrzawy rozszedł się w ilości ponad 2 milionów egzemplarzy. To dobitna miara uznania publiczności dla jego wyrafinowanej gry na gitarze, ciepłego, lekko dylanowskiego stylu wokalnego oraz szacunku do tradycji muzycznej. Knopfler nigdy nie pozował na "nowofalowca" - nigdy nie krył swej miłości do folku, country i bluesa, do Woody Guthrie'ego, Hanka Williamsa, Boba Dylana, JJ Cale'a, Mike'a Bloomfielda, Neila Younga czy B.B. Kinga. A nawet Toma Waitsa. Teraz jednak - wolny od presji sukcesu "Brothers In Arms", który ciążył mu niczym młyński kamień u szyi - znów mógł powrócić do swej ukochanej muzyki. Już jako człowiek prywatny - taki, jakim był na początku kariery Dire Straits, jakim jest jako kompozytor muzyki filmowej.

Na "Sailing To Philadelphia" wyczuwa się natychmiast ów niezwykle osobisty, niemal intymny ton pierwszych nagrań Dire Straits i filmową obrazowość. Zgodnie z folkową tradycją, dla Knopflera muzyka jest środkiem do opowiadania różnych historii. Tak jest i tym razem. Nagranie tytułowe jest próbą rekonstrukcji wrażeń z podróży do Ameryki dwóch angielskich astronomów, którzy w latach 60. XVIII wieku przybyli tu by wytyczyć granicę między stanami Pennsylvania i Maryland i tym samym położyć kres trwającym od lat sporom terytorialnym. Pewnie obaj nie przypuszczali, iż nazwana od ich nazwisk linia Masona i Dixona stanie się dokładnie sto lat później linią podziału między zrewoltowanym, niewolniczym Południem a przemysłową, popierającą abolicję Północą. Knopfler nadał temu utworowi formę ballady country, opatrzył własnymi impresjami z pobytu w Filadelfii, a do gościnnego udziału w jej nagraniu zaprosił Jamesa Taylora. Na całej płycie dominują zresztą ballady i bluesy zagrane z nieskazitelną elegancją i dbałością o zachowanie iście archetypowych dla tych gatunków klimatów. Często wykonane z udziałem innych znakomitości: Vana Morrisona ("The Last Laugh") oraz Glenna Tilbrooka i Chrisem Difforda ze Squeeze ("Silvertown Blues"). Nie zabrakło jednak utworu o wyraźnie gospelsowym rodowodzie ("Baloney Again") i stylizacji na soul a la Sam Cooke (wspomniany już "The Last Laugh").

Knopfler nie pozwala nam zapomnieć o swoich związkach z filmem. Stąd liczne, choć dyskretne wplecione w tkankę poszczególnych utworów aluzje - choćby do muzyki Angelo Badalamentiego z "Twin Peaks" czy "Prostej historii" (tło w "Silvertown Blues"), do tematu "Harmonica Man" Ennia Morricone (otwarcie "Baloney Again"), do soundtracku "Dzikiej bandy" Sama Peckinpaha ("El Macho") czy do klasycznych kawałków z westernów z lat 50. ("Prairie Wedding"). Amerykańskie korzenie nowych piosenek Knopflera są oczywiste - także wtedy, gdy swoje osobiste odkrywanie Ameryki przyrównuje do pierwszych wrażeń przybyszów z Anglii sprzed prawie 250 lat ("Sailing To Philadelphia"), czy kiedy opisuje Milenijną Kopułę w podlondyńskim Greenwich jakby to była wielka zapora im. prezydenta Coolidge'a na rzece Columbia z songów Woody Guthrie'ego ("Silvertown Blues"). W każdym bez wyjątku przypadku na plan pierwszy wysuwa się dominująca osobowość ich twórcy - jako zajmującego gawędziarza, wybitnego gitarzysty, świetnego aranżera i mistrza kreowania nastrojów.

Fani Marka Knopflera znajdą na "Sailing To Philadelphia" wszystko to, co lubią w jego twórczości najbardziej. Być może owa pełna wyrafinowanej elegancji i ciepła muzyka przekona również i tych, którzy po początkowym zachwycie muzyką Dire Straits nie zaakceptowali "Brothers In Arms".

Powrót

Al Di Meola

WORLD SINFONIA -THE GRANDE PASSION

Zawarty tu materiał to lwia część programu koncertów, z którymi artysta przybywa do Polski (trasa koncertowa wiedzie przez Poznań, Wrocław, Warszawę). W Poznaniu w sobotę [28 październik 2000] miała miejsce światowa premiera płyty "The Grande Passion". Meola zagrał wspólnie z Orkiestrą "Amadeus" Agnieszki Duczmal. Mimo, że jedyna próba odbyła się w tym samym dniu, koncert wypadł nieźle. Al co prawda ciężko radził sobie z klasyczną częścią koncertu, ale w "odcinkach" jazzowych porwał publiczność, która brawami i tupaniem wywoływała go do bisów. Orkiestra "Amadeus" towarzyszy Meoli we wszystkich koncertach w Polsce. Warto posłuchać, jak płyta brzmi w wersji studyjnej, i skonfrontować to [oczywiście ci, którym udało się kupić bilety - w Poznaniu nie było to łatwe] z wykonaniem na żywo.

Na płycie artyście towarzyszy obok stałego zespołu orkiestra z Toronto pod dyrekcją Fabrizia Festy, a w gronie muzyków zaproszonych do studia znaleźli się m.in. John Patitucci i trębacz Mike Mosman. Nie brakuje też "prawej ręki" słynnego gitarzysty - Maria Parmisano (fortepian, syntezatory), a Herman Romero tradycyjnie staje się cieniem mistrza, drugim gitarzystą. Sama muzyka to coś między słynnymi krążkami Pata Metheny "Falcon and the Snowman" oraz "Secret Story" a albumem Di Meoli "Orange and Blue" i "Di Meola Plays Piazzolla". Są rytmy arabskie i karaibskie oraz bardzo istotny w ostatecznym brzmieniu element argentyński, echo piazzollowskiego tango nuevo (są na krążku trzy kompozycje słynnego bandoneonisty: "Double concerto", "Soldedad" i "Libertango").

Al Di Meola nie idzie jednak śladem Metheny'ego, nie upraszcza harmonii czy melodyki, często po chwytliwych tematach wprowadza w świat improwizacji bazującej na współczesnym jazzie, nie stroni też od paraklasycznych wtrętów. Nic dziwnego, w zamyśle mamy do czynienia z dziełem koncertowym, jednak informujemy, że od strony formalnej z tradycyjnym koncertem niewiele mającym wspólnego. To muzyka barw i klimatów, jednym słowem, Di Meola jakiego znamy od lat.

Powrót

B.B. King & Eric Clapton
RIDING WITH THE KING

Rewelacja! Ten album na pewno namiesza w kręgach miłośników bluesa. Z jednej strony spotkali się tu dwaj giganci, niejako ambasadorzy równoległych nurtów tego samego gatunku. B.B King gra tak, jakby czas zatrzymał się, gdy ten pracował na plantacji wuja, i przygrywał przyjaciołom wieczorem na kupionej za pierwszą wypłatę gitarę (kolejnymi spłacał koszty naprawy traktora, który rozbił), zaś Clapton naturalnie przenosi nas w rejony rhythm'n'bluesa i bluesrocka. Dzięki temu dostajemy 12 tematów, znakomicie ukazujących bluesa, jakim jest u schyłku wieku. Album ma perełkę, jest nią finałowa interpretacja standardu "Come Rain Or Come Shine". Tu gwiazdorską sekcję rytmiczną (m.in. Gadd/Sample/East), która towarzyszy duetowi śpiewających gitarzystów na całym krążku, dopełniła orkiestra smyczkowa. Album cieszy czymś jeszcze, zdjęciami. Na jednym z nich młodsi (może nawet o 30 lat) autorzy krążka grają, siedząc na wzmacniaczach fendera (obowiązkowy model twin), na innym siedzą w majestatycznym kabriolecie Cadillaca. Zarówno wzmacniacze, jak i limuzyna to dzisiaj legendarne klasyki. Podobnie jak grany przez kierowcę i pasażera blues.

Powrót

STARE DOBRE MAŁŻEŃSTWO
BIESZCZADZKIE ANIOŁY

KOLEJNA, CZWARTA JUŻ, DOROCZNA SKŁADANKA Z SERII "POZYTYWNE WIBRACJE". KTO WIE, CZY NIE NAJCIEKAWSZA SPOŚRÓD TYCH, KTÓRE SIĘ DO TEJ PORY UKAZAŁY.

To chyba najbardziej dopieszczone "dziecko" polskiego oddziału Universal Music. Składanka uważana za wyznacznik tego, czego w danym momencie się słucha lub... powinno słuchać. Ojcem chrzestnym "Pozytywnych wibracji", kimś kto je powołał do życia jest Stanisław Trzciński nie tylko obdarzony węchem wyżła "wyszukiwacz" młodych talentów, szef artystyczny i producent muzyczny, ale też niezastąpiony "szperacz" wśród starych osobliwych nagrań.

I znów, jak to było w poprzednich częściach "Pozytywnych Wibracji" znalazło się na tej płycie całe mnóstwo wykonawców, na pierwszy rzut oka zupełnie nie pasujących do siebie. Z jednej strony klasycy jazzu, samby i soulu (Dave Grusin, Sergio Mendes i choćby Earth, Wind & Fire), a z drugiej - przedstawiciele, nowoczesnej muzyki tanecznej: Moloko, Modjo, Massive Attack i Moby -- że wymienimy tylko tych najsłynniejszych, z wierzchołków list przebojów. Różne pokolenia, różne gatunki, różne style, co dziwne, wcale się z sobą nie gryzą. Aczkolwiek - nauczeni doświadczeniem poprzednich albumów z tej serii -- nie jesteśmy tym zaskoczeni tak, jak za pierwszym razem.

Z dwóch płyt składających się na ten zestaw ciekawiej prezentuje się drugi kompakt. Utrzymane w jazzowo--latynoskim klimacie nagrania tworzą dawkę naprawdę wciągającej, nie tylko do tańca, muzyki. Wszystko zaczyna się od przepięknego tematu Dave'a Grusina "The Girl From U.N.C.L.E." z 1966 roku, a kończy o... trzydzieści trzy lata późniejszą kompozycją Moby''ego, któremu bliżej już raczej (jeśli chodzi o całokształt twórczości) do muzyki techno niż jazzu. A w środku mamy jeszcze choćby dość zabawnie tu brzmiący "Je ne t'aime plus" w wykonaniu Manu Chao i polską propozycję trójmiejskiej formacji IMTM (piosenka o wszystko mówiącym tytule "Parapetoova").

I takie są właśnie te "Pozytywne Wibracje". Całkiem nowe utwory przeplatają się ze starymi. Bardziej jazzowe z... mniej jazzowymi. Mocno elektroniczne z... mniej elektronicznymi. Wszystkie łączy jedno: naprawdę w całej tej różnorodności fajnie się ich słucha. A kto chce, ma dwie i pół godziny muzyki do tańca - non-stop, do utraty tchu.

Powrót

  KRZESIMIR DĘBSKI
W pustyni i w puszczy

GDYBY FILM "W PUSTYNI I W PUSZCZY" FIRMOWAŁ DISNEY, MUZYKA KRZESIMIRA DĘBSKIEGO BYŁABY NA PEWNO POWAŻNYM KANDYDATEM DO OSCARA.

Krzesimir Dębski już nie raz udowodnił, że jest jednym z najlepszych polskich kompozytorów muzyki filmowej. Być może starsze pokolenie fanów jazzu nie może odżałować, iż ten znakomicie zapowiadający się skrzypek i lider cenionej grupy String Connection - z którą odnosił sukcesy w całej Europie i w USA - zajął się dyrygenturą i komponowaniem większych form muzycznych. Ale co stracił jazz, zyskało zwłaszcza kino. Potwierdza to uznanie, jakie Dębski zdobył soundtrackami do takich filmów, jak m.in. "Medium", "Kingsajz", "Deja vu", "Mów mi Rockefeller", "VIP", "Szwadron", "Autoportret z kochanką" i... no właśnie - do jednego z największych polskich przebojów ekranowych wszechczasów, "Ogniem i mieczem". Jak bardzo publiczności przypadła do gustu muzyka do epickiego obrazu Jerzego Hoffmana świadczy ponad 200 tys. sprzedanych płyt i Fryderyk 1999 w kategorii "Kompozytor roku".

Nie ulega wątpliwości, iż muzyka do filmu "W pustyni i w puszczy" będzie się cieszyła równie wielkim powodzeniem. Afrykańska odyseja Stasia i Nel otrzymała właściwą oprawę i nie dziwi, iż Dębski poszedł tropem "Króla Lwa", zgrabnie wplatając w utwory skomponowane według zachodnich kanonów elementy muzyki arabskiej i zuluskiej. Ale też włączając do podanej w formie suity części instrumentalnej obszerne fragmenty autentycznej wokalnej muzyki afrykańskiej ("Usemncane", "Aldandana" czy adaptacja ludowej pieśni, tu zatytułowana "Pieśń Kalego"). Ozdobą soundtracku są świetne piosenki, z których kilka stanie się na pewno wielkimi przebojami. A więc "Staś i Nel" w wykonaniu Stanisława Soyki, Martyny Soyki i Arki Noego, tęskna i pełna ciepła "Mama Afryka" z udziałem całej plejady znakomitych wokalistów czy żywiołowy utwór tytułowy, brawurowo zaśpiewany przez Majkę Jeżowską, z akompaniamentem - tak jak we wszystkich innych piosenkach - Soweto Percussion Ansamble i Passage to Africa Choir. Krótko mówiąc, jest to album w pełni zasługujący - tak jak film - na miano familijnego.

Powrót

BRATHANKI
Patataj

Debiutancka płyta krakowskich Brathanków, wydana na początku 2000 roku, zrobiła wielką furorę. Oficjalnie znalazła ona ponad 250 tysięcy nabywców plus zapewne drugie tyle osób kupiło wersję piracką. Przebój „Czerwone korale” okazał się co prawda plagiatem kompozycji Ferenca Sebö, ale grupa postanowiła wykorzystać związane z tym zamieszanie i zaprosiła węgierskiego kompozytora do pracy nad „Patataj”. Skorzystała z zebranych przez niego materiałów źródłowych, ale sięgnęła także po folklor grecki, słowacki i polski („Hej góry, hej góry”, czyli „Ondraszek” z repertuaru zespołu pieśni i tańca "Śląsk"). Brathanki przygotowały również własne kompozycje, w tym „A on tak całował, tak całował mnie”, „W kinie, w Lublinie – kochaj mnie”, „Życie to nie mieć lecz być” i „Polka Kazek”. W tej ostatniej, autorstwa gitarzysty Jacka Królika, wykorzystano fragment „Krakowiaka” Karola Szymanowskiego. Niespodzianką jest zapewne instrumentalny cover utworu Franka Zappy - "Let's Make the Water Turn Black". W nagrywaniu płyty gościnnie wzięli udział m.in. Ferenc Sebö ze swoim zespołem, wujek Staszek Stendalski (prawdziwy 80-letni wujek kuzynów Piotrka i Jacka Królika, mieszkający w Mogilanach pod Krakowem) oraz... kolega z wojska na saksofonie tenorowym, a także kapela góralska.
Na albumie umieszczono także część multimedialną, zawierającą m.in. teledysk do utworu „W kinie, w Lublinie – kochaj mnie”, galerię złożoną z 6 zdjęć zespołu, tapety, wygaszacze i grę.

Powrót

ZBIGNIEW PREISNER

Aberdeen

 

Rok wydania	2001
Gatunek	filmowa
Wydawca	Koch International

 

Spis utworów
1.	Aberddeen - Beginning Of The Story	2:52
2.	Return To The Past	2:48
3.	Road	4:15
4.	On The Deck	2:13
5.	Night Landscapes	0:58
6.	Memories From Childhood	0:29
7.	Lovers	2:14
8.	Crying For Help / Humiliation	4:05
9.	Border	0:56
10.	Aberdeen - Piano Version	2:54
11.	For You	2:54
12.	I Am Not Your Father	2:25
13.	Visit In Hospital	1:16
14.	Be Always Like That	1:32
15.	Wandering In Time And Space	6:00
16.	A Last Goodbye	1:06
17.	Aberdeen End Titles	2:53

Wykonawcy:
gitara	John Paricelli
kontrabas	Andy Pask
fortepian	Leszek Możdżer ť
saksofon altowy	Jerzy Główczewski
instrumenty klawiszowe	Stefan Sendecki
instrumenty perkusyjne	Wojciech Kowalewski
Śpiew	Stina Nordenstam

Muzyka skomponowana dla filmu "Aberdeen" w reżyserii Hansa Pettera Molanda. 
Preisner napisał kompozycję nastrojową, budującą  kameralny klimat. Do nagrania wybrał jazzowy sekstet z Leszkiem Możdżerem na czele. W czterech utworach zaśpiewała autorka słów - Stina Nordenstam.

Powrót

DIANA KRALL

The look of love

 

Rok wydania	2001
Gatunek	wokalno-instrumentalna
Wydawca	Verve

 

 

Spis utworów
1.	S’Wonderful (George Gershwin-Ira Gershwin)	4:28
2.	Love Letters (Victor Young-Edward Heyman)	4:55
3.	I Remember You (Johnny Mercer-Victor Schertzinger)	3:55
4.	Cry Me a River (Arthur Hamilton)	5:03
5.	Besame Mucho (Consuelo Velasquez)	6:40
6.	The Night We Called it a Day (Tom Adair-Matt Dennis)	5:41
7.	Dancing in the Dark (Howard Dietz-Arthur Schwartz)	5:48
8.	I Get Along Without You Very Well (Hoagy Carmichael)	3:44
9.	The Look of Love (Burt Bacharach-Hal David)	4:42
10.	Maybe You’ll Be There (Rube Bloom-Sammy Gallop)	5:30

Po dwuletniej przerwie nowy album laureatki Grammy 1999. Krall śpiewa swym charakterystycznym głosem ballady i utwory w klimacie bossa novy. Niezależnie od znanych muzyków jazzowych w nagraniu udział wzięła orkiestra symfoniczna. Płyta w moim odczuciu jest perfekcyjna - a już szczególnie w nocy, przy lekko przygaszonych światłach.
 

Diana Krall, ur. 16 listopada 1964, Nanaimo, British Columbia, Kanada
Karierę Diany Krall należałoby rozpatrywać w kilku płaszczyznach: od statusu wręcz komercyjnej gwiazdy po jazzową karierę znaczoną przecież liczącymi się osiągnięciami artystycznymi. Poza bestsellerowymi albumami, laurami spływającymi przy okazji wszelkich jazzowych plebiscytów i rankingów po recitale oklaskiwane "standing ovation". Nieczęsto - zwłaszcza u gwiazd jazzu - zdarza się, by fotografie artysty zdobiły okładki najpopularniejszych i najpoczytniejszych (nie tylko jazzowych!) magazynów. Wspaniała muzyka, doskonała interpretacja, ciekawy estradowy wizerunek oraz niepospolita uroda sprawiają, że Diana Krall - jazzowa wokalistka i pianistka - jest równie popularna i ceniona, jak gwiazdy filmu i pop-estrady.

Wychowała się w rodzinie o muzycznych tradycjach: ojciec - pianista oraz babka - wokalistka od najmłodszych lat wpajali dziewczynie zasady muzyki, gry na fortepianie, osłuchania muzycznego. Nie bez powodu Krall pytana o najważniejsze muzyczne inspiracje i fascynacje wymienia zarówno muzykę Nat King Cole'a, Billa Evansa, Franka Sinatry i Stinga. Naukę muzyki (harmonii) kontynuowała w szkole średniej, gdzie Bryan Stovell, kierownik zespołu w Nanaimo District Secondary School nauczył ją komponować utwory na fortepianowe trio. Jeszcze jako nastolatka założyła własne trio, z którym odnosiła lokalne sukcesy. Pilnie uczęszczała jednak na Phil Nimmons Music Camp w Toronto, uczyła się z Donem Thompsonem; grywała (solo, w duetach lub faworyzowanym trio) w restauracjach, akompaniowała śpiewakom. W czasie Vancouver Jazz Festival (1980) otrzymała stypendium do Berklee College of Music w Bostonie. Nagroda ta stała się początkiem kariery młodej pianistki i wokalistki.

Coraz częściej pojawiała się na jazzowej estradzie, chociaż przeważnie były to prestiżowe konkursy lub warsztaty jazzowe (np. New Westminster Jazz Festival - w latach 1982-83, Nanaimo Jazz '84, Bud Shank's Jazz Workshop). W czasie jednego z koncertów grała wraz z legendarnym Jeffem Hamiltonem, który młodą, zdolną pianistkę zarekomendował wybitnemu weteranowi jazzu Ray'owi Brownowi (1984). Brown namówił D. Krall do podjęcia specjalistycznych studiów z Alanem Broadbentem w ramach Canada Arts Council Grant. Przez kolejne sezony (1985-87) uczyła się z Jimmym Rowlesem oraz kontynuowała naukę u R. Browna. Sporo koncertowała i coraz częściej recitale solowe lub z trio prezentowały Dianę Krall jako ciekawą wokalistkę; grała na pianinie i śpiewała w Kanadzie, Szwecji i Szwajcarii (1989) by w następnym sezonie przenieść się do Nowego Jorku, gdzie coraz częściej prezentowała swoje trio.

W 1993 roku ukazała się jej debiutancka płyta "Steppin' Out" nagrana w znamienitym towarzystwie (Jeff Hamilton, John Clayton). Nagrania przyjęto dość przychylnie, choć reakcja nie zapowiadała eksplozji kariery D. Krall. W 1965 roku artystka realizuje kolejny album "Only Trust Your Heart" z gwiazdami jazzu: Rayem Brownem, Christianem McBride'em, Lewisem Nashem i Stanleyem Turrentine'em. Tym razem płyta cieszy się sporym uznaniem, a pianistka-wokalistka popularnością. Europejska (i japońska) trasa koncertowa promująca ten album przynosi wspaniałe recenzje i zachwyt publiczności.

Przełomowym okazuje się jednak dopiero album "All For You", dedykowany Nat King Cole'owi , którym artystka promuje także swoje trio (gitarzysta Russell Malone i basista Paul Keller, później Ben Wolfe). Pojawia się na najważniejszych festiwalach i estradach. Sukcesywnie buduje status wielkiej, jazzowej gwiazdy. Zapraszana jest do udziału w najbardziej prestiżowych koncertach (np. brała udział w koncertach dedykowanych Elli Fitzgerald w Carnegie Hall, Benny'mu Carterowi w Lincoln Center). Płyta "All For You" dostaje się na listy popularności: "Billboard" utrzymuje album na prestiżowej liście bestsellerów jazzu przez ponad 70 tygodni; "New York Times" wybiera album do "dziesiątki" najlepszych płyt roku. Kilka miesięcy później Diana Krall otgzrymuje, jako najlepsza wokalistka jazzu Grammy Awards 1999. Jej kolejne albumy (np. "Love Scenes", "When I Look In Your Eyes") potwierdzają wielką klasę artystki, chociaż coraz częściej jej twórczość rozpatrywana jest poza jazzową ortodoksją. Otoczona laurami komercyjnych nagród jest jednak postrzegana jako pianistka i wokalistka współczesnego jazzu.

Wybrana dyskografia:

Steppin' Out (1993),
Only Trust Your Heart (1995),
All For You (1996),
Love Scenes (1997),
Have Yourself A Merry Little Christmas (1999),
Why Should I Care? (1999)
When I Look In Your Eyes (1999),
The Look of Love (2001)

Powrót

GORDON HASKELL

Harry's pub

Powrót

CHUCK MANGIONE

Children of Sanchez

Chuck Mangione returns to the creative source that inspired his GRAMMYŽ-award winning 
album Bellavia with Everything For Love, a tribute to all that is close to the heart of the man 
with the hat.  In this romantic follow-up effort to The Feeling's Back, Chuck celebrates love 
through a collection of tunes steeped in straight-ahead traditionalism and featuring breathtaking 
improvisation from Chuck and his band.  Everything For Love marks the 30th year of Chuck's 
recording career.  

The Feeling's Back, Chuck Mangione's debut on Chesky Records and first recording after a 
10-year hiatus, garnered high praise as John McDonough from DownBeat described Chuck as 
a composer who provides catchy cuts that are "hard to resist."  Lucy Tauss from Jazziz also 
commented, "Mangione continues his tradition of stating melodies simply and forcefully, and of 
letting the charms of each individual song as well as his own distinctive sound win listeners over."  
The Feeling's Back spent over 20 weeks on the Billboard charts. 

This was certainly not the first time Chuck had been praised for his musical innovation and 
performance ability.  For four decades, Chuck's boundless energy, unabashed enthusiasm, and 
pure joy have characterized his love affair with music and the resulting admiration of his 
audience.  He first attracted attention with his brother Gap in the Jazz Brothers, a 
mainstream jazz band, in which Chuck played the trumpet alongside the keyboard of Gap.  
While performing with the Jazz Brothers, Chuck simultaneously attended the Eastman School of 
Music in Rochester, New York.  Upon completion of his schooling at Eastman, Chuck left 
Rochester to play with Art Blakey and the Jazz Messengers, assuming the trumpet chair that 
had belonged to such great players as Clifford Brown, Lee Morgan, and Freddie Hubbard.

Upon returning to the Eastman School as Director of its Jazz Ensemble, Chuck and the 
Rochester Philharmonic Orchestra performed the "Friends and Love" concert.  This show, 
which featured "Hill Where the Lord Hides," was recorded and led to his major label debut on 
Mercury Records and first GRAMMYŽ nomination in 1970.

After receiving his second GRAMMYŽ nomination for Land of Make Believe  (1973), Chuck 
made two more very successful albums:  Chase the Clouds Away (1975), which was featured 
in the 1976 Olympic Games, and Bellavia  (1976).  Bellavia, or "beautiful way," was named 
to honor his mother and earned Chuck his first GRAMMYŽ award.

During the late 1970's and early 1980's, Chuck continued to reach new heights.  His album 
Feels So Good (1977) became a worldwide mega hit thanks to its self-titled single, which 
features one of the most recognized melodies in the world.  The next year, Chuck's popularity 
continued to grow as his Children of Sanchez (1978) soundtrack was nominated for a Golden 
Globe award and earned Chuck his second GRAMMYŽ award.  Never resting on his past 
accomplishments, Chuck composed his Emmy-winning "Give It All You Got" which was heard 
around the world as the theme of the 1980 Winter Olympics in Lake Placid, New York.

In addition to his hectic recording schedule, Chuck toured extensively in North America, 
Europe, Asia, and South America throughout the 1970's and 1980's, including performances at 
the Montreux and the North Sea Jazz festivals.

In 1989, after the release of two new albums, Chuck simply stopped recording and touring.
"I didn't listen to music.  I laid down.  I read paperback books, I watched sports and I went 
fishing," says Chuck.  That year, he also met and married Rosemarie, the impetus and 
inspiration behind the cut "Slo Ro" on Chuck's latest recording.  

Thankfully, in 1994, Chuck returned to performing with a series of concerts and club dates.  He 
also dedicated himself to music education with his critically acclaimed "Cat In The Hat" 
matinees for children, educators and parents. 

It was his 1998 meeting with David Chesky, co-owner of Chesky Records with his brother 
Norman, which ultimately led to Chuck's enthusiastic return to recording.  After being intrigued 
by David's concept for The Feeling's Back and the live recording techniques using minimalist 
miking used by Chesky Records, Chuck agreed to meet David at St. Peter's Church in New 
York City, the space where the Cheskys do most of their recording.  No sooner had Chuck 
taken out his flugelhorn and begun playing some notes than David, also a musician and 
composer, joined in on a nearby piano.  Not only was Chuck blown away by the church's 
acoustics, but to put it in his own words, "I've been in this business a long time, and this is the 
first time I was able to sit down and play music with the head of a record label."  With that, 
Chuck decided he had found the home in which to make The Feeling's Back. 

Since the recording of that acclaimed project, in addition to performing both domestically and 
internationally, Chuck has made numerous guest appearances on the hit animated TV series 
King Of The Hill.    

Most recently, Chuck returned to the environment that brought him back to recording and has 
laid down his newest release Everything For Love.  In this, perhaps his most personal and 
reflective recording to date, Chuck reveals his true loves and the reason he has remained an 
influential Jazz icon for over 30 years. 
 
Chesky Records, one of the world's premier audiophile jazz, world, pop and classical labels, is 
proud to be working with Chuck Mangione, a Grammy Award-winning artist whose music has 
entertained millions of fans around the world. 

"THROUGH THE YEARS'" DISCOGRAPHY

Powrót

PAT METHENY GROUP
Speaking of now

Rok wydania	2002
Gatunek	instrumentalny
Wydawca	Warner Bros.

Spis utworów
1.	As It Is
2.	Proof
3.	Another Life
4.	The Gathering Sky
5.	You
6.	On Her Way
7.	A Place In The World
8.	Afternoon
9.	Wherever You Go

Pat Metheny nie ustaje w poszukiwaniach. Na swoim najnowszym albumie "Speaking of Now" prezentuje typową dla siebie mieszankę stylów i gatunków, nadal zaskakując pomysłami.

Poniżej biografia Metheny'ego z jego strony domowej.

Patrick Bruce Metheny was born on Aug.12th ,1954,in Lee’s Summit , in Missouri with 3500 inhabitants little agricultural centre, founded in 1865 by a group of families in which were the one of Moses Metheny, great-grandfather of Pat.

Second born of Dave and Lois Metheny (the first son , Michael , was born five years before), music came into Pat’s life for the firts time, when He was only a few months old,.... One day his mother , going around shopping, was attracted by a classic music record offer .Back home , she turned the record player on, and realized that little Pat, had stopped crying..... It is useless to say that from that day as the Methenys became classic music record collectors. As Pat himself after was to say in some interviewes, growing up in that sort of enviroument also had a great effect on his musical fomation. Music ,in deed, has always had a preminent part in the Methenys’ family life: besides classic music they listened to the Big Bands of the time, like the Glen Miller ‘s and Harry James’s, besides , of course, music played by other bands and the country music. His early childhood, therefore, found himself listening to a lot of trumpet music and it is really this musical instrument that he became to study when he was only 8 years old soon he became able to write and read music perfectly. When he was 10 years old he began to take lessons fom his brother’s teacher, who was the Director of the High School Band of Lee’s Summit.

In that period he was fascinated by John Coltrane’s music, but He started to listen to Rocck music too: Beach Boys, Dave Clark Five and above all, The Beatles, whum he was very fond of. This originated his love for the guitar ! Pat bought a small acoustic guitar ( a Trivia ) and after winning his father’s resistance , thanks to his mother’s help, he had a Gibson ES-140 T 3/4 given as a present..At 12 he starts "The Beat Bombs", his first band with four friends.

In that period he started to listen to Ornette Coleman and started to play with his brother Mike ( a very well known trumpeter and flicornista ) during the Jam session with their friends; his interest for jazz started, thanks also to listening records of Miles Davis that the brother took home. At last he founded a " real band " performing at friends’ parties and in 1967 he became a member of the local Unity Band playng the French Horn in public for the first time. In 1968 the turn appears: at the Kansas City Jazz Festival, , after Wes Montgomery’s performance, he was teken by the desire to devote himself to Jazz guitar! He studied "Big Names" .. like Grant Green, Jim Raney, Kenny Burrel ,Jim Hall, and chiefly Wes Montgomery thoroughty with great passion...He was able to pass quite 12 hours a day with his Gibson guitar during the school holidays ! In the summer of 1968 he won a grant for "The Magazine National Stage Band Camp" at the Millikin University . From this moment and for the next four years he listened only and exclusively to Jazz music!

The 22nd September 1969 saw his debuit as jazz musician (he was only 15 years old !) with the "New Sound Trio"group .They played pieces by Wes Mongomery and Sonny Rollins. Then he gained a lot of experience. He wrote a lot of jingles and performed on TV shows, played in circus bands, played as supporting guitar for various singers, and in theatre musicals (he was then playing the electric bass guitar), but he played above all, "opening" pieces in some jam sessions along with "big" artists stopping over in Kansas City. And it was during one of these sessions, in July 1970, at the age of 16, that he had a memorable experience: playing with Herbie Hancock!

In October, the same year, Pat made his debut in the Gary Silvis Quartet, where he remained until the summer of 1972; he played five or six nights a week at that time. His mother (as she herself said in an interview) would stay up waiting with a sandwich and a can of Dr. Pepper ready for him. He used to come back at two, sleep until seven and then go to school, where he stayed until 3:30 p.m.; back home, he would study, then practice his music, and after having dinner at nine he would go and play... In may 1971 Pat exhibits like principal guest, in vece of one big names that couldn't come, at Kansas Jazz festival in front of 10.000 people, in that occasion he achieved widespread success.

Between January and May 1972 he was offered three different school scholarships, among which that of the UMKC Conservatory of Music. In May 1972 he graduated at Kansas City High School , being "finally" able to do without playing in the school band.

Pat wanted to go to Berklee college in Boston; his father, instead, was insisting that he go to College in order to get a degree..... They reached a compromise: Miami University, Florida, where, together with an eccellent Department of Economics, there was also a very good Jazz one!

A lot of musicians who would later become famous attended this University, and here Pat met a few who were to play an important role in his musical evolution and for the birth of the Pat Metheny Group itself. Among these were Will Lee, Jaco Pastorius, Steve Morse, Hiram Bullock, Andy West, Rod Morgenstein, Michael Walden, Mark Colby, with the result that during the first five months of University Pat studied very little, but he did play a lot!

At the end of January 1973 Pat left his university course in order to teach at the new course of electric guitar started by Miami University to compete with the one at Berklee College. In the meantime, he kept making new friends and building up experience (Danny Gottlieb, Mark Egan, Sid Caesar, Patti Page, Lorna Luft, Gil Goldstein...), performing more and more frequently and becoming better and better known in the world of Jazz music. In April, at the Wichita Festival, Pat played together with Gary Burton for the first time.

In June he performed for the End of Year Concert at the Miami University with Gil Goldstein, Don Kaufman and Danny Gottlieb. At the end of June he started teaching at the National Stage Band Camps together with Gary Burton (during one of these camps he met Steve Rodby). He performed in the Mid-West with some Pick-up bands during the summer; and then various shows and cooperations with various artists: Tom Jones, Liza Minnelli, Ira Sullivan, Hubert Laws, and then jam sessions with Bullock, Morse and Gottlieb until the end of November, when another big turning point occurred in Pat Metheny’s life: Gary Burton, appreciating his teaching skills during the summer camps, offered him the chance to go to Boston and teach at the Berklee College of Music.

In January 1974, at just 19 years of age, Pat started teaching in Boston, and also there, with more jam sessions and further experience, he had an intense life. In March, he made his debut with David Friedman’s Band in New York; in April, instead, he joined Paul Bley’s group (where his friend Jaco Pastorius was), with whom he performed in some night clubs in the Village in New York. Also the two months spent with Bley had great influence in the evolution of his style.

In May 1974 he joined Gary Burton’s Band. At the time the band was made up of real masters: Bob Moses (drums), Steve Swallow (bass guitar), Mick Goodrick (guitar), together, of course, with Gary Burton (vibraphone). There were some problems at the beginning, due, among other things, to Goodrick’s great skill as guitarist (he was to have, though, a positive influence on Pat’s style), and, therefore, there was sort of a competition between the two, and only few "solos" were left to Metheny, leaving the more important parts to Mick... But this situation was to slowly evolve in Pat’s favour, until Goodrick eventually left the band.

The period with Burton (the longest Pat had ever had with another musician) was extremely important: he recorded his first album, "Ring" (he recorded a total of four albums,one of which recently, with this band) and first got to know producers (he met Manfred Eicher, owner of ECM, the German record company Burton used to work with); his style evolved and he matured. With a lot of experience in live music and cooperation with others, he worked on his style.

In this period Metheny founded a trio (another important phase of his career) together with Jaco Pastorius and Bob Moses, with whom he performed from the beginning of 1975 to the end of 1976, during the breaks of Gary Burton’s Tour. They played standard pieces, together with pieces by Metheny or Pastorius themselves, with a section especially dedicated to Coleman (a common passion with Jaco). In April 1975 he met Lyle Mays at the Wichita Jazz Festival; this was another important turning point in his career. After the concerts, the two talked a lot, finding many points in common, and then parted... but they soon were to become partners for a long time. Another important event at the end of 1975: he made friends with Bill Evans and his trio.

Finally, his first solo album. After partecipating in Burton’s new album, "Dreams so Real", he recorded "Bright Size Life" in December 1975, with his friends of his own trio, Pastorius and Moses. He got very favourable reviews from the American press for his "debut". The Down Beat magazine remarked how mature he sounded, in spite of his young age (he was only 21, then). The trio started to perform live more and more frequently.....

Pat Metheny and Lyle Mays played together in Boston, for the first time, in May 1976. Together with them, on that memorable occasion, were Steve Swallow on the bass guitar and Danny Gottlieb on the drums... There was immediately an extraordinary feeling between the two... Between the end of September and the beginning of October the two arranged about ten concerts, with Mike Richmond on the bass guitar and Bob Moses on the drums, playing in Chicago and Kansas City. The feeling with Lyle Mays was really a special one, and Metheny had been thinking of leaving Burton’s band for a while now, in order to start one of his own. After finishing, in November, the recording of Burton’s new album, three pieces of which bore his name, out of a total of six, Pat told Burton that he would leave the band, by the middle of the following year.

Pat started a concert tour with his own group in January 1977: Lyle Mays on the piano, Mike Richmond on the bass guitar, and Eliot Zigmund, from Bill Evans’ group, on the drums, because Danny Gottlieb was doing something else at the time.

In the cold lands of Norway, in February, Pat recorded his second solo record, "Watercolors", with Lyle Mays, Dan Gottlieb and Eberhard Weber. At a dinner in the house of Manfred Eicher, Pat met another musician who was to be very important in his career: Nana Vasconcelos.

On the 22nd of May 1977 Pat officially left Gary Burton’s band. The next day rehersals for the Pat Metheny Group began, made up of Pat Metheny on guitar, Lyle Mays on piano, Danny Gottlieb on drums and Mark Egan on bass. They had their debut on the 28th of June at the Axis Club in New York.

At the beginning the PMG did not play in the usual jazz circuit; from 1977 to 1979 they played as support goup to both jazz and rock musicians ... amongst others: Larry Coryel, Phoebe Snow, Freddie Hubbard, Jan Hammer, Brand X, Jean Luc Ponty, Joan Armatrading, Al Jarreau and Santana. For about two years, the four members of PMG worked hard, undergoing incredible stress: without technical help, cooped up in a van, they toured all over the States and Canada, playing in small centers, in clubs, in colleges , clocking up more than 150,000 miles a year ..... despite all the difficulties PMG went out and conquered, night after night, the public and the press.

In Oslo, in January 1978, the group’s first record was recorded: "Pat Metheny Group". Once it was recorded they set off to tour until May! In June they were playing in Canada and finally in July they also arrived in Europe playing in Germany and in England. At the beginning of August Pat flew to Oslo where, in perfect solitude with only the company of his guitar, he recorded "New Chautauqua" in only three days, a deeply personal work.

September 21st was a very important date: the PMG were the opening number for "The Milestone Jazz-All Stars" which brought the greats of Jazz to the stage .... Then they went on tour again until the end of the year touching every remote corner of the States. In the break at the end of the year, Pat and Lyle composed a sound track for a television documentary (Search for Solution).

From January to May 1979 the PMG was once again on tour and working on new pieces: in the meantime the news on "New Chautauqua" arrived: 200,000 copies sold in four months. The first in a long series of awards also arrived: the Record World Magazine award for the best album of the year.

On the 7th of June 1979, PMG was again in studio recording its second album "American Garage", where jazz and rock combined in a fresh new sound. On the 23rd of June they had another great success at the famous Avery Fischer Hall during the Newport Jazz Festival.

From the end of August to the end of September Pat played with Joni Mitchell, together with Lyle Mays and his old friend Jaco Pastorius. In the concert in Los Angeles Herbie Hancock joined them. From this concert a live album, "Shadows and Light", was released. After a few days’ pause, PMG was on tour again until December.

At the beginning of February, "American Garage" was released. This was the record that was to open the way to success for the Pat Metheny Group. In a very short time it arrived at number one in the Billboard jazz parade, selling over 200,000 in only two months. It was nominated best album of the year by the New York Jazz Awards and "Top Jazz Album" by Cashbox. Metheny himself was nominated by the New York Jazz Awards and Cashbox as best jazz guitarist of the year and PMG as "Top Group".

From that moment on it was flow of successes (both for the PMG and as soloist): there were concerts all over the world (Japan, Europe, Russia and so on). More awards and recognition arrived; jam sessions and musical collaborations with well-known figures followed - Sonny Rollins, James Taylor, Jim Hall, Heath Brothers, Charlie Haden, Billy Higgins, David Bowie, Ornette Coleman, Toninho Horta, Milton Nascimento, Robertinho Silva, Ricardo Silveira, Jack DeJohnette, Carlos Santana, Michael Brecker along with of course brother Mike, sound tracks and themes for documentaries and television shows . Year after year, record after record (for a full list go to Discographyt on site), Pat Metheny has entered by merit the Jazz Legends.

Dyskografia 

Pat Metheny Group

	Pat Metheny Group	1978
	American Garage	1979
	As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls	1980
	Offramp	1982
	Travels	1983
	First Circle	1984
	Still Life (Talking)	1987
	Letter From Home	1989
	The Road To You	1993
	We Live Here	1995
	Quartet	1996
	Imaginary Day	1997
	Speaking of now	2001

	Pat Metheny solo

	Bright Size Life	1976
	Watercolors	1977
	New Chautauqua	1978
	Secret Story	1992
	Zero Tolerance For Silence	1994

	Pat Metheny w sesjach grupowych

	80/81	PM/Haden/DeJohnette/Redman/Brecker	1980
	Rejoicing	Metheny/Haden/Higgins	1984
	Song X	Ornette Coleman/Pat Metheny	1986
	Question and Answer	Metheny/Holland/Haynes	1990
	I Can See Your House From Here	John Scofield/Pat Metheny	1994
	Beyond the Missouri Sky	Charlie Haden & Pat Metheny	1997
	The Sign of 4	Bailey, Bendian, Metheny, Wertico	1997

	Pat Metheny jako uczestnik w innych grupach

	Jaco	Paul Bley	1974
	Ring	Gary Burton Quintet	1975
	Dreams So Real	Gary Burton Quintet	1976
	Passengers	Gary Burton/Eberhard Weber	1976
	NDR Jazz Workshop 1979	Various	1979
	Shadows and Light	Joni Mitchell	1980
	That Summer Something	The Ross-Levine Band	1981
	Toninho Horta	Toninho Horta	1981
	Mutaçao	Celia Vaz	1981
	Contemplacion	Pedro Aznar	1984
	Encontros e Despedidas	Milton Nascimento	1985
	Day In- Night Out	Mike Metheny	1986
	The Story Of Moses	Bob Moses	1987
	Long Distance	Ricardo Silveira	1988
	Moonstone	Toninho Horta	1989
	Electric Counterpoint	Steve Reich/PM	1989
	Michael Brecker	Michael Brecker	1987
	Welcome Back	Akiko Yano	1989
	Reunion	Gary Burton/Pat Metheny	1989
	Olhu Nu	Leila Pinheiro	1989
	Teia De Renda	Tulio Mourao	1989
	Tell Me Where You're Going	Silje Nergaard	1990
	Parallel Realities	Jack DeJohnette	1990
	Love Life	Akiko Yano	1991
	Till We Have Faces	Gary Thomas	1992
	Harbor Lights	Bruce Hornsby	1993
	Crazy Saints	Trilok Gurtu	1993
	Wish	Joshua Redman	1993
	Angelus	Milton Nascimento	1994
	Te-Vou!	Roy Haynes	1994
	The Yin and the Yout	Paul Wertico	1993
	Stone Free-Tribute to Jimi Hendrix	Various	1993
	Noa	Noa	1994
	Carnegie Hall Salutes The Jazz Masters	Various	1994
	A Turtle's Dream	Abbey Lincoln	1995
	Hot House	Bruce Hornsby	1995
	Persuance: The Music Of John Coltrane	Kenny Garrett	1996
	Tales From The Hudson	Michael Brecker	1996
	Wilderness	Tony Williams	1996
	The Sound of Summer Running	Marc Johnson	1998

	Pat Metheny/Pat Metheny Group reedycje

	Works	Pat Metheny/PMGroup	1983
	Works II	Pat Metheny/PMGroup	1988
	ECM Special X	Pat Metheny w/ others	??
	Playboy's 40th Anniversary Four Decades of Jazz (4CD)	Various	??
	The Rainbow Colored Lotus: A Big Hand for Hanshin	Intnt'l Musicians' Fund	1995
	Wave Aid 3	Various	??
	Wave Aid 7	Various	1995
	Carioca	Tulio Mourao/Naonato Luiz	1991
	Gary Burton - Works	Gary Burton	?
	Tonight	David Bowie	1984
	Guitar Fire!	Various	1993
	Cafe del Mar - Ibiza, Vol 3	Various
	Antonio Carlos Jobim: Man From Ipanema (3CD)	Antonio Carlos Jobim	1995

	Pat Metheny (soundtracki wydane na  CD):

	Under Fire-Original Motion Picture Soundtrack	Jerry Goldsmith/PM	1983
	Falcon and the Snowman (Soundtrack)	PMG w/ David Bowie	1985
	Toys (Soundtrack)	Various/PM	1992
	Passagio per il Paradisio "Passage Through Heaven"	Pat Metheny	1996

	Pat Metheny Group i  Pat Metheny
	Bootlegi dostępne na CD/LP:

	Blue Asphalt-Great American Music Hall, San Francisco,CA 8/31/77	Pat Metheny Group	1977
	Clouds -Great American Music Hall, San Francisco, CA 8/31/77	Pat Metheny Group	1979
	Natural High - Paradise Theater, Boston, MA 10/3/78	Pat Metheny Group
	Unity Village - USA, June, 1979	Pat Metheny Group	1979
	KBFH - Parkwest - Chicago, IL - 6/1/80	Pat Metheny Group	1980
	The Pat Metheny Group - Salt Lake - 12/81	Pat Metheny Group	1981
	The Windup - Ferrara, Italy 3/3/83 (2CD)	Pat Metheny Group	1984
	Pat Metheny Group - In Concert - USA, 1992	Pat Metheny Group	1993
	Ice Dreams - USA, 1992	Pat Metheny Group	1992
	This World-State Theater-New Brunswick, NJ-11/24/93	Pat Metheny	1993
	Autumn Leaves-Gotanda Youport Hall-Tokyo,Japan 10/8/95	Pat Metheny Group	1996

	Pat Metheny (sesje grupowe/uczestnik innych grup )
	Bootlegi dostępne na CD/LP:

	Kool Jazz Live from Midem, Cannes, France	PM/Heath Brothers. King/Brubeck	1983
	Giants of Jazz In Concert	PM/Heath Brothers. King/Brubeck	1983
	Absolutely Live	PM/Heath Brothers. King/Brubeck	1983
	The Meeting-Open Theater East-Tokyo, Japan-7/31/83	PM/Rollins/DeJohnette/Johnson	1983
	Dream Teams-Arena Brancaleone-Ravenna, Italy 7/3/86	PM/Haden/Higgins	1986
	Dream Teams-Open Theater East-Tokyo, Japan-7/31/83	PM/Rollins/DeJohnette/Johnson	1983
	Pat Metheny Flower Hour (2CD)-6/23/90-Mellon Jazz Fest-Phily PA	DeJohnette/Metheny/Hancock/Holland	1990
	Parallel Realities Live (2CD) -6/23/90-Mellon Jazz, Phily, PA	DeJohnette/Metheny/Hancock/Holland	1990
	Blues for Pat-Live In San Franc.-Herbst Theater 10/29/93	J.Redman/Metheny/Higgins/McBride	1995
	Summertime(2CD)-Umbria Jazz Fest-Perugia, Italy 7/12/94	Scofield/Metheny/Stewart/Swallow	1994
	You Speak My Language (2CD) - Monza, Italy 7/14/94	Scofield/Metheny/Stewart/Swallow	1994
	Summertime(2CD)-Stadio Comunale-Torino,Italy- 7/15/94	Scofield/Metheny/Stewart/Swallow	1994

Powrót

PAT METHENY 
Trio Live

Spis utworów
	CD 1
1.	Bright Size Life
2.	Question and Answer
3.	Giant Steps
4.	Into the Dream
5.	So May It Secretly Begin
6.	The Bat
7.	All The Things You Are
	CD 2
8.	James
9.	Unity Willage
10.	Soul Cowboy
11.	Night Turns Into Day
12.	Faith Healer
13.	Counting Texas

Ten niewyszukany tytuł właściwie oddaje zawartość ostatniego albumu Metheny`ego (który jest jakby kontynuacją wydanego wcześniej „Pat Metheny Trio 99-00”). Całość zawiera dwie godziny muzyki zarejestrowanej na żywo podczas występów gitarzysty w Europie, Japonii i USA na przełomie 1999/2000. Jest to więc materiał stosunkowo aktualny, dający chyba dobry wgląd w to, co robi ostatnio ten znakomity muzyk. Płyta nie jest jednolitą, zamkniętą propozycją, lecz rodzajem koncertowej "składanki", o czym, słuchając jej i poddając ocenie, warto jednak pamiętać.

Pat Metheny w swojej muzyce realizuje co najmniej dwie odmienne koncepcje stylistyczne (świadomie pomijam tu jego eksperymentatorski nurt spod znaku "Zero Tolerance..."). Pierwsza – mówiąc w ogromnym uproszczeniu – oscyluje wokół muzyki fusion, brzmień elektronicznych, kreuje jakby nową, indywidualną przestrzeń dźwiękową, druga, bardziej ascetyczna w warstwie brzmieniowej, kładzie akcent na sprawy czysto jazzowe. O ile w muzyce fusion Metheny daje upust swojej nieokiełznanej wyobraźni kolorystycznej, to na terenie jazzu jest wręcz chłodnym, perfekcyjnym, skoncentrowanym na swej wypowiedzi wykonawcą; właśnie takie płyty jak "Live" potwierdzają także jego klasę jako stuprocentowego gitarzysty jazzowego.

Album, zawierający głównie kompozycje lidera i parę (dosłownie) standardów (uwaga na "Giant Steps" grany w rytmie samby), z pewnością nie jest przełomem w dorobku płytowym Metheny’ego. Gitarzysta gra rzeczy, które dobrze już znamy, lecz które wciąż zaskakują świeżością i mistrzowskim wykończeniem. I właśnie mistrzostwo warsztatowe  jest chyba największym walorem albumu. Kolejne interpretacje utrzymane są w nieco podobnym charakterze. Dominuje kameralne, stonowane brzmienie, jednolita, charakterystyczna barwa gitary i wyrównana ekspresja (wyjątek stanowi "sonorystyczny" Faith Healer i druga część zagranego z niesamowitym wykopem "Question and Answer").

Pod względem budowania formy Metheny nie wychodzi poza sprawdzone (zwłaszcza w grze na żywo) formuły; po ekspozycji tematu snuje rozbudowaną wypowiedź, która wypełnia właściwie cały utwór nie pozostawiając już miejsca na jakieś zaskakujace wolty, czy chociażby zmianę nastroju (o szansie pogrania towarzyszącej mu sekcji nie wspomnę). Płyty słucha się bardzo dobrze, muzyka płynie wartkim nurtem, choć niektórzy, żądni mocniejszych wrażeń słuchacze, mogą czuć pewien niedosyt jeśli chodzi o dramaturgię czy temperaturę kolejnych utworów. Jest to jednak świadomy zabieg; Metheny zdecydowanie woli angażować całą energię na tworzenie gęstej, skomplikowanej tkanki dźwiękowej, niż "trwonić" ją na precyzyjne planowanie muzycznej narracji, czy niuanse aranżacyjne; to, co płynie spod jego palców jest czystą esencją, wręcz koncentratem muzyki.

Metheny to wciąż artysta wielkiego formatu poruszajacy się z niezwykłą swobodą po całym spektrum jazzu, muzyk bez jakichkolwiek ograniczeń technicznych, grający nowocześnie, a jednocześnie silnie związany z tradycją. Słuchając podobnych płyt jestem spokojny o dalsze losy jazzu.

Autor recenzji: Bogdan Chmura

Powrót

ANNA M. JOPEK & PAT METHENY
Upojenie