|  Menu   |  O nas   |  Jarek   |  Poezja  

Więc bardzo proszę wejdź,
Tu siadaj, rozgość się
I zdradź mi, kim tyś jest, Madame?
Albo nie zdradzaj mi,
Lepiej nie mówmy nic.

Więc jednak musisz pójść
Posyłasz mi przez próg
Ulotny uśmiech twój, Madame
Lecz będę czekać, przyjdź!
Gdy tylko zechcesz, przyjdź
Będziemy razem żyć
Ja będę czekać, przyjdź
Gdy tylko zechcesz, przyjdź
Będziemy razem żyć.

[E. Stachura]

Rozmowa liryczna

Powiedz mi, jak mnie kochasz.
- Powiem.
- Więc?
- Kocham cię w słońcu. I przy blasku świec.
Kocham cię w kapeluszu i w berecie.
W wielkim wietrze na szosie, i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.
I gdy śpisz. I gdy pracujesz skupiona.
I gdy jajko roztłukujesz ładnie -
nawet wtedy, gdy ci łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz.
W niebezpieczeństwie. I na karuzeli.
W morzu. W górach. W kaloszach. I boso.

Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.
- A latem jak mnie kochasz?
- Jak treść lata.
- A jesienią, gdy chmurki i humorki?
- Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki.
- A gdy zima posrebrzy ramy okien?
- Zimą kocham cię jak wesoły ogień.
Blisko przy twoim sercu. Koło niego.
A za oknami śnieg. Wrony na śniegu.
[Konstanty Ildefons Gałczyński]

Pyłem księżycowym

Pyłem księżycowym być na twoich stopach
wiatrem przy twej wstążce,
mlekiem w twoim kubku,
papierosem u ustach,
ścieżką pośród chabrów,
ławką, gdzie spoczywasz,
książką którą czytasz.

Przeszyć cię jak nitką,
otoczyć jest przestwór
być porami roku dla
twych drogich oczy
i ogniem w kominku
i dachem, co chroni
przed deszczem.
[Konstanty Ildefons Gałczyński]

 ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

[Konstanty Ildefons Gałczyński]

..a ostatnie godziny są jak most nad przepaścią,
a tyle zerwanych przęseł,
a miłość jest na moście, a przepaść pod miłością,
a księżyc jak lustro wklęsłe.

Patrzę w lustro i w most, w lustrze widzę twą twarz,
chciałbym jeszcze szybko winogradu
liści dodać twym uszom, a winograd ty znasz
i wołanie po nocy: Poratuj.

Bo winograd miał chłopak, Bacchus, Dioniz, Lycaeus
(różny dźwięk o tej samej urodzie),
ale most się zawalił, święty Marek go spalił,
zatonęły menady w wodzie.

Ale niech tam. Przez chwilę niechaj będzie winograd
i ten most, bo muzyczny, i ta noc, bo tak modra
jak bluzka z błękitnych pereł.
W Sykstynie Michał Anioł rzucił się nad otchłanią,
bluzkę rozdarł. I ujrzał śmierć.

jest już za późno...

Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć,
Tęskność zawrotna przybliża nas.
Zbiegną się wreszcie tory sieroce naszych dwu planet,
Cudnie spokrewnią się ciała nam.

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy tanio wynająć małą mansardę
Z oknem na rzekę lub też na park,
Z łożem szerokim, piecem wysokim, ściennym zegarem,
Schodzić będziemy codziennie w świat.

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy naszą miłością siebie zachwycić,
Siebie zachwycić i wszystko w krąg.
Wojna to będzie straszna, bo Bóg nas będzie chciał zniszczyć,
Lecz nam się uda zachwycić go.

Już jest za późno!
Nie jest za późno!
Nie jest za późno!
Nie jest za późno!
[Edward Stachura]

rozhulał się wiatr nadziei
po moim wirtualnym świecie

zmiótł kurz z przebytych dróg
źdźbła wspomnień, liście zmartwień
odsłaniając nasionka uczuć

jedno maleńkie ziarenko
zaplątało się w moje myśli
a potem zaczęło kiełkować

ciekawe co z niego wyrośnie
i nie daj Boże przymrozków
jest takie nieodporne?

Nie lubię ciszy...

Nie znoszę zapadającej
Z nagła, między nami ciszy,
Bowiem w takich chwilach
Zbyt wiele się słyszy...

Niczym ryk rannego zwierza
Z przepastnej i ciemnej głuszy,
Tak słychać skomlący
Jęk zranionej duszy...

Ty mnie, miła czym prędzej zawieź
gdzieś nad morze albo i na wieś,
żeby przestwór był albo pszczoły,
żebym patrzał na ciebie wesoły,
żebym serce miał znowu czerwone,
a nie czarne i strwożone.
Ty mnie miła, ucisz jak rannego,
powróć sen zmęczonym powiekom.
Ja ci za to kiedyś instrumenty
wszystkie zbiorę najsłodsze, najtkliwsze,
Ja ci za to dam firmamenty
i obłoki najurodziwsze,
strumień kręty i motyla na dnie,
żeby głowie twojej było ładnie.

Gwiezdny blues

Gwiazdy skaczą jak polne koniki
Niebo radosne nad nami
Nie stracić z oczu tej szachownicy
Bóg z ręki swe gwiazdy karmi

Czasem wygładzi im ramiona
By łatwiej wpadać w nie nam było
Czasem przypomni w środku nocy
Ślady dzieciństwa - pierwszą miłość

A może gwiazdy te są nasze
I Bóg zapomniał o nich całkiem
Więc tylko czekać nam uparcie
Że wkrótce gwiezdny grad się zacznie

I będzie spadać nam do stóp
A my zaczniemy po nich chodzić
Warto doczekać takiej chwili
Po gwiezdnym polu wiecznie gonić

I tarzać się w tym gwiezdnym pyle
I zbierać wszystkie do koszyka
I nie oszaleć od tych gwiazd
Lecz tylko wszystkie jej przywitać
[A. Ziemianin]

Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych,
Nic nas z sobą nie łączyło
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;

Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni;

Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;

Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów
Między nami nic nie było!

bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno
chłód wieje z przestrzeni

kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

Więc widziałem za oknem całą jaskrawość,
ale ciągle nie mogłem określić tego uczucia,
jakie odczuwałem, że widzę to wszystko:
całą jaskrawość.
Nie smutek, nie beznadzieja, nie strach,
nie przerażenie, nie obojętność i nie radość,
nie nadzieja, nie spokój i nie zachwyt,
nie uniesienie, ale co?
Co rozlewało się po mnie, jakie uczucie,
że dożyłem tej chwili, żeby dojść do tego
miejsca, żeby zobaczyć całą jaskrawość?

Jak długo pisana mi jeszcze włóczęga?
Ech, gwiazdo - ogniku ty błędny mych dni
Spraw, by skończyła się wreszcie ta męka
I zapędź, do czułych zakulaj mnie drzwi!
Lecz gdzie jest ten dom, jak tam idzie się doń?
Gdzie jest ta stanica, gdzie progi te są?
Tam most jest na rzece, za rzeką jest sad;
Tam próżnia się kończy, zaczyna się świat.

Lecz gdzie rzeka ta, gdzie rzucony jest most?
Gdzie sad ten jest biały, jabłonki gdzie są?
Na drzewach owoce i strąca je wiatr,
Do kosza je zbiera ta ręka jak kwiat.

Te strony gdzieś są, gdzieś daleko za mgłą,
Więc idę i dalej przedzieram się wciąż.
Zbierają się ptaki, ruszają na szlak,
Już lecą, wprost lecą, nie błądzą jak ja.

Jak długa pisana mi jeszcze włóczęga?
Ech, gwiazdo - ogniku ty błędny mych dni.
Spraw, by skończyła się wreszcie ta męka,
I zapędź, do czułych zakulaj mnie drzwi!

Już o nic nie zapytam
Nigdy więcej.
Tylko, co mam robić,
Kto mi powie,
Żeby powstrzymać ręce,
Które mi się same
Wyrywają do niej.

A to ją złości,
A to ją drażni,
Ona sobie tego nie życzy!
Nie chce mych włości,
Nie chce mych danin,
Ona sobie tego nie życzy!
A kiedy mówię do niej: pozwól,
Poszukać pójdę wiatru w polu -
Ona sobie tego nie życzy!

Mówiłem tobie już pięćdziesiąt kilka razy,
żebyś już poszedł sobie, przecież pada deszcz,
to przecie śmieszne takie stać tak twarz przy twarzy,
to jest naprawdę niesłychanie śmieszna rzecz;

żeby tak w oczy patrzeć: kto to widział?
żeby pod deszczem taki niemy film bez słów,
żeby tak rękę w ręku trzymać; kto to słyszał?
a przecież jutro tutaj się spotkamy znów -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
no, nawet jeśli trochę pada, to niech pada -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz.

[Konstanty Ildefons Gałczyński]

 

ona nosi imię wysokiego słonecznika
który zakochany bardzo
odwraca wniebowziętą głowę
z tysiącem złotawych źrenic

w szerokie liście
rojem pszczół
opada słońce

więc dźwięczy
słonecznik
w niebiesko rzucony
złoto

a Van Gogh - który
istniał tylko w wyobraźni aniołów
sadzi go na płótnie
i przykazuje świecić

[H. Poświatowska]

jutro zobaczę cię znowu
będziesz bardzo mądry
oprawiony w tablicy czerń
z czołem pofałdowanym w tysiące drobnych
zmarszczek

poprzez otwarte okno
wejdzie promień słoneczny
przysiądzie na moich włosach
zaświeci

zdumiony
zamilkniesz na chwilę
- tak milkną na obrazach święci
w niewidzialnego boga zapatrzeni -

jutro - to będzie jutro

tymczasem wytrwałe słońce
obiega
drugą stronę zmarzniętej ziemi

[H. Poświatowska]

***
lubię tęsknić
wspinać się po poręczy dźwięku i koloru
w usta otwarte chwytać
zapach zmarznięty

lubię moją samotność
zawieszoną wyżej
niż most
rękoma obejmujący niebo

miłość moją
idącą boso
po śniegu

[H. Poświatowska]

 

Kto chce bym go kochała, nie może być nigdy ponury
i musi potrafić mnie unieść na ręku wysoko do góry.
Kto chce, bym go kochała, musi umieć siedzieć na ławce
i przyglądać się bacznie robakom i każdej najmniejszej trawce.

I musi też ziewać, kiedy pogrzeb przechodzi ulicą,
gdy na procesjach tłumy pobożne idą i krzyczą.

Lecz musi być za to wzruszony, gdy na przykład kukułka kuka
lub gdy dzięcioł kuje zawzięcie w srebrzystą powłokę buka.

Musi umieć pieska pogłaskać i mnie musi umieć pieścić,
i śmiać się, i na dnie siebie żyć słodkim snem bez treści,

i nie wiedzieć nic, jak ja nie wiem, i milczeć w rozkosznej ciemności,
i być daleki od dobra i równie daleki od złości.
[M.Pawlikowska-Jasnorzewska]]

Fiołki, jak i inne kwiatki, nie chciały mieć ust ni oczu,
rąk, które można załamać, włosów, co mogą posiwieć.
Wolały zamilczeć w trawie, z daleka na uboczu.
Wolały nie być szczęśliwe ani też nieszczęśliwe.

Fiołki nie chciały się spalić w pożarze na siódmym piętrze,
fiołki nie chciały umierać na łóżku w krzyku i strachu.
Nie chciały być wcale większe, mądrzejsze i gorętsze,
życzyły sobie spokoju w niskim, fiołkowym zapachu.

Fiołki nie chciały miłości, tęsknot i czekan na listy.
Nie chciały płaczu marzenia, kiedy je na śmierć wzywają.
Wolały codzienną pszczołę obojętności złocistej,
która im serca nie weźmie, bo go umyślnie nie mają.
[M.Pawlikowska-Jasnorzewska]

 

Nudno jest tu bez ciebie. Nudno do obłędu!
Jestem jeszcze wraz z wiewiórką i pieskiem,
Piszę, czytam i palę, wciąż mam oczy niebieskie,
Lecz to wszystko tylko siłą rozpędu.

Wciąż jeszcze świt jest szary, zmierzch niebiesko -złoty,
Dzień przechodzi na jedną, noc na drugą stronę
I róże zakwitają bez wielkiej ochoty:
Bo tak są już przyzwyczajone.

A jednak świat się skończył. Czy wy rozumiecie?
Świata nie ma i ja go nie stworzę.
Czas jest równy i cichy. Lecz czekajcie... może -
Może ja jestem już na tamtym świecie?
[M.Pawlikowska-Jasnorzewska]

jeśli zechcesz odejść ode mnie
nie zapominaj o uśmiechu
możesz zapomnieć kapelusza
rękawiczek notesu z ważnymi adresami
czegokolwiek wreszcie - po co musiałbyś wrócić
wracając niespodzianie zobaczysz mnie we łzach
i nie odejdziesz

jeśli zechcesz pozostać
nie zapomnij o uśmiechu
wolno ci nie pamiętać daty moich urodzin
ani miejsca naszego pierwszego pocałunku
ani powodu naszej pierwszej sprzeczki
jeśli jednak chcesz zostać
nie czyń tego z westchnieniem
ale z uśmiechem
zostań

Wciąż rozmyślasz. Uparcie i skrycie.
Patrzysz w okno i smutek masz w oku...
Przecież mnie kochasz nad życie?
Sam mówiłeś przeszłego roku...
Śmiejesz się, lecz coś tkwi poza tym.
Patrzysz w niebo, na rzeźby obłoków...
Przecież ja jestem niebem i światem?
Sam mówiłeś przeszłego roku...
[M.Pawlikowska-Jasnorzewska]

Mój anioł Stróż się upił.
I ja razem z nim.
Tobą.
On ma skrzydła;
lata tu gdzieś uśmiechnięty.

Ja zataczam się, błądzę,
Potykam się o chłodne słowa,
O niezręczne telefony.
I upadam, i boli,
I czuję się jak grzech, jak jakaś wina.
Jasnoniebiesko naiwny jestem.
Zachwytu się uczepiłem.
Szalenie.
Boże, jak dobrze, że naiwny jestem.
I jeszcze jestem obłędem.
Nie czuciem, nie rozumem;
Gorączką jestem i lękiem,
że nigdy już tak się nie spiję.

I jeszcze tylko bólem jestem.

A anioł się upił.
I ja razem z nim.
Anioł się śmieje:
- Synu, nie powinieneś tyle pić!
Masz chorą duszę.
- Ty, anioł, połóż się już. Albo leć!
Ja znalazłem sobie Boga.

Wiedz, że nie pragnę ciebie uwięzić.
Ani mi na to pycha pozwala,
ani czas...
(Chcesz -
dla wygody nazwiemy go Bogiem).
Znam też nieradość z więziennej tresury,
kiedy z owczarka owcę czynimy.
Zatem nie pragnę.
A jednak korci odwieczny handelek,
wymiana witamin między istotami.
Daj mi więc pióro,
gdybyś był ptakiem,
zadaj mi ranę,
jeśli się zwilczysz,
oszczędź mi prawdy,
choć skamlę o nią,
skąp obecności,
skoro tak trzeba,
zawieś koronę nad moją głową,
daj mi pół piekła
i ćwiartkę nieba.

co dnia karmisz mnie
odrobiną szaleństwa
morzem namiętności
okruchami nadziei

zwodzisz szeptem
muśnięciem dotykiem

opuszkami palców
rysuję krainę wieczności
zamykam za rzęsami
przeszłe demony

powietrze w półśnie
drży przesycone tęsknotą

*
ja jeszcze ciągle czekam na ciebie
a ty nie przychodzisz
a jeśli
to jesteś przejazdem na dwa dni
jak ten fizyk z Moskwy w niemodnym kapeluszu
który uśmiechnął się do mnie
i zniknął na zakręcie białych szyn
nie próbowałam go zatrzymać
wiedziałam przecież
że to nie ty

czekam czekam wytrwale
tak lekko dotykają mnie dni
moja tęsknota jest tęsknotą planet
zmarzłych tęskniących do słońca
a ty jesteś słońcem
które pozwala mi żyć
jest znowu wieczór
na dachach leży śnieg
wąskie wieże kościołów nakłuwają niebo
i dni tak lekko biegną nie wiadomo gdzie
**

czy to takie dziwne?

że są jeszcze potoki
perliście szemrzące
które koją rozterki?

że są jeszcze wodospady
pełne tęczowych kropel
rodzących się tęsknot?

czy to dziwne że My jesteśmy
odmienieni chwilą i że ciągle
chcemy kochać i być kochani?
**
[Nico]

*
choćby szeptem

nauczyłaś mnie patrzeć
zielenią swoich oczu
poczuć co to tęsknota
i wplatać ją w wiersze

zapewniałaś o miłości
wpisanej w poplątane ścieżki
dwojga samotnych serc
o oddechu na jutro

owinęłaś niczym szalem
delikatnym powiewem
z muślinowych tchnień
i falą ciepłych słów

dziś gdy się chmurzy
wszystko traci sens
przywróć mu znowu blask
...choćby szeptem
**
[Nico]

na skraju

z szeptem w dłoniach
z cieniem nadziei
i litanią pełną
cichych westchnień
przysiądę na skraju
twojego snu
odsłaniając każdą
ze swych blizn

podpal mój strach
niech zostanie z niego
tylko popiół
a wszelkie wątpliwości
schowaj pod poduszkę

nie chcę tylko udawać
że cię kocham

a nuż nam się uda

Najważniejsze jest

Najważniejsze jest,
że nieważne jest,
czy Bóg istnieje,.
czy nie.
 
Samotni
we wszechświecie,
szukamy
przyjaciół.
 
Tak długo,
aż uwierzymy
w ich obecność
naprawdę.
**

przedwiosennie...

na przedświcie wiosny
pragnę promiennego słońca
pełnego barw i zieleni

nie chcę, by kolejny rok
błądząc prozaicznie
zagubił się w domysłach

mrugnij filuternie i zaproś
porywistym wiatrem dłoni
wzbudzając falę namiętności

w wirze splecionych ciał
w przezroczystości dnia
chcę się rozpływać i znikać

co dnia karmisz mnie
odrobiną szaleństwa
morzem namiętności
okruchami nadziei

zwodzisz szeptem
muśnięciem dotykiem

opuszkami palców
rysuję krainę wieczności
zamykam za rzęsami
przeszłe demony

powietrze w półśnie
drży przesycone tęsknotą

intymnie...

muślinowym pocałunkiem
obiecuję pieszczotę jak
polne maki czerwonością
rozgrzewające ochotę 

mam poddać się pożądaniu
dłoni rozrysowujących
mapę czułego dotyku
tonącego w cielesności

 westchnieniami muskanego
falą o brzegi rozkoszy
[Anna]

nieprzewidywalne...

nieprzewidywalne zburzyło
stalową konstrukcję przekonań
silna wola zasłabła przegrywając
z prawdą

nie warto budować schronu
nieuniknione zawsze dosięgnie
zakładając naszyjnik na szyję
[Anna]

…zapytam

Kim jesteś, kim jesteśmy dla siebie dziś?
Kim będziemy za lat kilka?
W mroku nocy, w cieniu światła,
W mglistym odbiciu lustra.
Powiedz, że kochasz.
Bo wiem, że tak właśnie czujemy oboje.

Nie ubędzie nam marzeń,
Gdy dzień dobiegnie zmierzchu,
Nie ukruszą się nadzieje, nie zabraknie pytań.
Życie we dwoje, pełne ciszy, bliskością,
Nieustającym niedosytem
Tylko naszych dwóch serc chwilą skojarzeń…

Melodią słów, którą każdego ranka szeptem,
Która prowadzi nas w świat życia innego,
Pragniemy, czujemy, słyszymy, pożądamy,
Do końca dni naszych, wspólnie
Uniesieniem spełnienia zapamiętamy…
[Femina]

Na list panu odpowiadam...

Na list panu odpowiadam, pan wie który…
niech pan więcej takich listów już nie pisze…
Pan z kobiecej nie rozumie nic natury…
Dzień przeklinam, kiedy list ten do mnie przyszedł…

Pan tym listem zburzył mój porządek świata,
jednym zdaniem, ot, rzuconym od niechcenia,
pan zwyczajnie wszystkie klocki poprzewracał
i demony marzeń zbudził z ich uśpienia…

Jak pan mógł mnie nazwać swoich strof natchnieniem?
Skąd pan wie, że oczy mam jak chryzoprazy…
Jestem żywym kobiecości zaprzeczeniem,
automatem, który pierze, tłucze zrazy…

Jak pan śmiał te włosy nazwać złotą grzywą,
czy pan wiedział, że mi spokój snu odbierze?
I dopiero teraz będę nieszczęśliwa,
bo niestety w każde pana słowo wierzę…
[Hallski]

Przytulenie 

Czy wiesz jaką moc ma przytulenie ?
to magiczna przyjemności chwila,
to cudowne ciał zespolenie
bardzo chcesz na długo ją zatrzymać

nie oprzesz się cichemu westchnieniu
czujesz jak ciepło twe ciało przenika
ufnie głowę złożysz na ramieniu
w ukojeniu bliskości dotykasz...
[Słonik]

iluzja

na styku urojeń w tafli lustra
w której rysują się nasze odbicia
wstydem rozognionych pragnień
różowieją koniuszki uszu

w opuszkach palców żarliwą myślą
pulsuje drżący jeszcze dotyk
trzepocąc skrzydłami motyla
w mroku chybotliwej poświaty

a może to tylko gra świateł?

dotknij mnie..
[Nico]

skrytość

by zrozumieć co cię gryzie
nieźle trzeba się nagłowić
ty mi tego nie ułatwiasz
gdy najgorsza myśl przychodzi

że złe fatum z pechem tańczą
stąd pytania i obawy
– twoja buźka wciąż na kłódkę
szczerą troskę lekceważysz

choć być może spod poduszki
czasem słychać gorzki lament
wszak pod maską hardej baby
skrywasz w duszy czysty diament

przedwiosennie...

na przedświcie wiosny
pragnę promiennego słońca
pełnego barw i zieleni

nie chcę, by kolejny rok
błądząc prozaicznie
zagubił się w domysłach

mrugnij filuternie i zaproś
porywistym wiatrem dłoni
wzbudzając falę namiętności

w wirze splecionych ciał
w przezroczystości dnia
chcę się rozpływać i znikać

Zbudź się...

niech sny nocy szafirowej
zaczną śnić się nam na jawie
tobie myślą herbacianą
a mnie przy porannej kawie

ukołyszmy na biegunach
poplątane ścieżki losu
ty w rusałkę zamieniona
ja splatając dłonią włosy

i z lekkością elfów leśnych
gdy strącają z kwiatów rosę
ty zaprosisz mnie na ucztę
ja do nieba cię poniosę

pragnę
by już było dużo wiosny
i dwoje ciepłych rąk
w moich włosach
i byśmy nie nazwali tego
żadną poezją a nawet szczęściem

pragnę
schować do kieszeni twe spojrzenia
i spadającą gwiazdę
zamknąć w dłoni dla ciebie
i byśmy byli sobie bardzo bliscy
a świat nami nieziemsko zdumiony

pytasz co jeszcze pamiętam z tych wypraw po słońce?
zieloną przepaść
pod nogami
setką zieleni wirującą

dwie zimne dłonie i krzyk stłumiony
ciii, bo patrzą
pajęczyna dłoni splecionych na zawsze
i marzenia w oczach
i oddech zbyt ciężki

[....]

wiatr ciepły
płynący po twarzy
i ten uścisk zbyt mocny

Zamyślenie

Zwyczajność otulona w sny,
ubrana w słowa z kokardkami,
dotyka tęsknot, pieści czas,
wciąż nienazwany spojrzeniami.

Czy to jest ktoś, tak znany ci
kogo brakuje w dwuszeregu,
kto twoją dłoń otuli swą,
i już nie zgubi w życia biegu.

I wasz życiowy piękny walc,
zatańczy w oczach twych zgubiony,
zabierze w noce, w których was
ranek odnajdzie przytulonych.

CHCESZ SIĘ KŁÓCIĆ?!

/czekam na ciebie/

Czekam na
           ciebie
                od lat od lat
I nie wiem czy tyle miałaś wcieleń
Czy jesteś jedną z twarzy tej
Na którą czekam
                 od lat od lat
Poruszę niebo poruszę ziemię
By znaleźć tę - hej wietrze wiej
Na którą czekam
                  od lat od lat
[Wojtek Bellon]

jak ten świat się dzisiaj szybko zmienia
kto zrozumie i podąża za postępem tym
jeśli postęp to jest odpowiednie słowo

telefony poczęstują nas już nawet kawą
 a z maszynki do golenia
 śpiewak śpiewa dla nas
rano boję się już podejść do lodówki
 a nuż coś tam znowu źle nacisnę
 jak tu wejść mi dziś to toalety
 hasło z głowy wyleciało mi

pajęczynę jak pająki sobie tkamy z sieci bytes i bites i tam czort wie tylko jeszcze co

świat dzisiejszy to jedyny duży klawisz
dotyk dłoni na odległość jego jest gdy ci smutno to przytulę chętnie ciebie
 emocjonek mam tu przecież do wyboru
i dopiszę tylko bardzo ciepło
 tylko jak to ciepło wysłać ci
gdy całuję twoje usta to w ekranik i na kawę cię zaproszę
 też już filiżankę ci wysłałem mówiąc chodź napijmy się jej wspólnie
 chociaż kilometry dzielą nas

pajęczynę jak pająki sobie tkamy z sieci bytes i bites i tam czort wie tylko jeszcze co

kto obecnie listy pisze pięknym piórem
 a co filatelista zbiera dziś
 może jakiś chip z Madagaskaru i aby się nim pochwalić na gg zaprosi cię
 jak wygląda to z miłością
 powiedz mi kocham
 już ci napisałem i wciąż sercem ją odczuwam

 jutro wlepią mi procesor tam który piękny ma IP
 co to proszę mnie nie pytaj
to podobno adres jakiś jest tylko, że bez adresata
jaki joystick złączy nasze ciała które USB rozkoszy da

pajęczynę jak pająki sobie tkamy z sieci bytes i bites i tam czort wie tylko jeszcze co

coraz większe rosną nam korzenie przed ekranem
 no i klawiaturą też zapominając, że pająki aby przeżyć pajęczynę tkają swą
 a my śnimy w wirtualnym świecie
 i obudzenia nadszedł wreszcie czas
 jutro może być już za późno
 i stwierdzimy tylko to, że na stałe jesteśmy w niej zaplątani
[Bazyliszek]

/Grzech milczenia/

Grzechem jest milczeć
Gdy w głowie wzbierają myśli i słowa
Grzechem jest zabijać w sobie głos
Gdy ten chce wydobyć się z gardła dźwiękiem
Grzechem jest zatykać dłonią usta i udawać obojętność
Gdy w sercu płonie ogień
Grzechem jest na siłę powstrzymywać się przed miłością
Chociaż czujesz to
Że miłość wschodzi w tobie
Ciepłym słońcem

/skosztowałabym.../


skosztowałabym twoich ust
niespiesznym zaspokojeniem
pragnienia o zmierzchu
na granicy zmysłów
                [ANka]

 

Przytuliłam się do niego.
Pachniał pięknem, które podarował mi sobą.
Jego oczy mówiły, choć usta pozostawały lekko uchylone.
Jego dłonie śmiały się, wzrok wypatrywał dzikiej oddali.
Szeptem obejmował, co mu się do serca żali...

Poczułam chwilę, w której byliśmy,
Nadsłuchiwałam, czego nie widzieliśmy…
Aksamitnym ciałem rozbudzał we mnie pożądanie…
Tak, właśnie teraz, co stać się ma, niech się stanie…
[Femina]

Uparta miłość/

Przyszła do mnie w chłodnym deszczu
zawieruchą otulona
nie szukałam
nie pukałam
nie tęskniłam
Oknem weszła, czy kominem
licho wie, tak jak to ona
chciałam skryć się
lub uciekać
nie zdążyłam

Przymilała się tak słodko
chciała serce me otworzyć
tym uśmiechem
co otwiera
wszystkie wrota
Więc broniłam się ,prosiłam
by zechciała mnie zostawić
bo ja nie chcę
ja nie mogę
nie pokocham

Ale ona przyklęknęła
i błagała mnie ze łzami
uczyniła
bardzo wiele
by mnie wzruszyć
I uległam jej namowom
i została między nami
nasza miłość
no i nie chce
stąd się ruszyć.
 

Dotykana przez słowa

Dotykana przez słowa
Pieszczona przez dotyk
Odpływam w otchłań
Zasłuchana w rytm serca.

Każda minuta, następna godzina
Sprawiają ,że jestem
Bardziej szczęśliwa.

Zaczynam żyć od nowa...
Choć to nie łatwe zadanie.
Lecz nie martwię się wcale,

Czas goi rany,
Ruszam za głosem serca,
Zamykam kolejny rozdział życia
Na pewno się uda!
Ponoć -Wiara czyni Cuda...
 

/Poranki/

kolacja - białe wino
co kaleczy przełyk igiełkami chłodu
w blasku świec
róży falujące płatki
ty pochylasz głowę
składając usta do pocałunku
rano już tylko zimne piwo
dla zduszenia ognia
powrót do rzeczywistości
ale dotyk twoich ud
i ponownie wybuchamy miłością
 

Kiedy listki szemrzą w kubku kawy

Zielone listki szemrzą
W kubku kawy
Stworzonej z myślą
O unicestwieniu snów
O poranku
Podarte poduchy
Trzepoczą wesoło
Gdy wiatr tak czule je pieści
 

Otulamy naszą miłość
ciepłym gestem, miękkim szlem.
Od nawałnic ją chronimy.
Wady ma ... lecz więcej zalet ...
W serca wlewa się cieplutko,
sił i skrzydeł wciąż dodaje.
Jest nam kołem napędowym,
bez niej żyć nie mogę wcale!

Pielęgnujmy ją żarliwie,
bez ustanku, dzień po dniu.
Jeśli zgasłaby przypadkiem
braknie tlenu, chęci, tchu ...
Zmienia się, ewoluuje.
Jest jedyna, wyjątkowa.
Odradzając się w niej stale
co dzień kochać chcę ... od nowa!
 

/Byłabym/

Gdybyś był, a nie bywał
Raz na jakiś czas .
Byłabym wreszcie "czyjaś"
Nie "bezpańska" - aż tak .

Gdybyś miał, a nie miewał
Czas i chęć i gest .
Byłabym na wyłączność
A nie - ogólnie dostępna .

Jesień trwa -
Rdzawych liści czas,
Kaloszy peleryn i mgły
Jesień trwa -
Szpetnej aury czas
Pod płaszcze się pcha
 

/Nad rankiem/

Serce me zbudziłaś ze snu
Zaczęło ciepło bić
Zapragnąłem nagle żyć
Kochać Cię i być
Upojone serce me Twą miłością

A Ty zamieszkałaś już w nim
Gdy słoneczko już puka
Promieniami zakrada się
Całujesz me usta

Niech oczka otworze
Dłonią dotknę Twej twarzy
Poczuję się jak w niebie
Namaluję Cię tam wpośród chmur
I utulę w ramionach swych
Pocałuj mnie i uśmiechnij się

Znowu w marzeniach pływam...
 

Jestem kwiatem który rozkwita...
Kiedy ty mnie dotykasz
Twoje usta goreją
Moje dłonie szaleją
Kiedy jesteś blisko mnie...
- Tuląc i pieszcząc

Chcę w twoich objęciach lec...
Lubię gładzić włosy twe
Delikatnie całując twoje skronie
Odchodzisz - aby wrócić...
Mówisz że mnie lubisz...

Pragniesz  być...
Nie mówiąc nic...
Chcę spojrzeć i dotknąć Cię
Jesteś mym snem życia
Cieniem który stoi tuż obok mnie...

Uśmiechem dnia
Rozkoszą nocy
Która trwa - a ja...
- Będę kwiatem tym...
Który z każdym dotykiem twym
Będę rozkwitała i pachniała....

Pachniała i rozkwitała...
 

Kusicielka

Kocim ruchem przeciąga się z rana,
oczy ciągle na wpół ma przymknięte,
niby jeszcze troszeczkę zaspana,
a już przecież zarzuca przynętę.

Białe dłonie wyciąga do Ciebie,
plącząc myśli i snując zaklęcie,
jeszcze chwila i sam nawet nie wiesz,
co się dzieje w porannym zamęcie.

Spod powieki leniwe posyła
błyski, które rzęs kryją firany,
odurzenia mgła ciało spowiła,
jużeś magią jej snów opętany.

Półuśmiechem na ustach kuszącym,
nim spostrzeżesz, do serca się wkrada
i już skronie pragnieniem tętniące,
już myślami własnymi nie władasz.

Gdy chcesz sięgnąć - wymyka się dłoni,
niby Twoja, choć jeszcze daleka,
a Ty za nią w namiętnej pogoni -
to się zbliża, to znowu ucieka.

Lecz gdy wreszcie pozwoli się schwytać,
pędzlem ust namaluje marzenie,.
satynową pościelą okryta
skryje Twoje i jej zatracenie.
 

Idziemy...

Idziemy parkową aleją
pod nogami liście się ścielą
każdy tańczy, pojawia się i znika
Jesień srebrem sypie z koszyka

Idziemy tak zwyczajnie, bez celu
otuleni ramionami nadziei.....
I choć czas niemiłosiernie płynie
tyle pięknych chwil mieści się w godzinie...

Idziemy tak po prostu, bez słowa...
Zanurzeni w swoich światach bez obaw,
że ktoś je podepcze, zrujnuje....
lub na inny kolor przemaluje....

Zostawiamy sobie margines życia
by własną wolą móc oddychać,
by wzajemnie się kołysać
pełną zrozumienia ciszą....

Idziemy...pod nogami jesień się wije
Nasze serca jednym rytmem biją
Marzenia, wspólne chwile otulają
Jesteśmy jedną duszą....i ciałem...
 

/Spojrzeć w oczy Pięknej Tancerce/

spojrzeć ci w oczy
i powiedzieć
kocham
miłować
na zawsze
bezustannie
szacunkiem
darzyć
śnić o tobie
marzyć
poezjo ma
muzo
kobieto
przyjaciółko
kochanko
trwać
w sercu
twym być
zatracić się .....
 

/powiedz mi kochanie/

powiedz mi kochanie

kiedy znów ze mną będziesz
byś wschód słońca podziwiać mógł
i mgły w księżyc ubrane i nów

powiedz mi kochanie

co tak pięknie nad lasem się wije
czy to moja tęsknota czy żal
że znów samotnie kawę poranną piję
 

/Przyjdę do Ciebie.../

przyjdę do ciebie kochanie
przyjdę do ciebie w noc ciemną
z mnóstwem czarownych słów
które można jedynie wyszeptać

ze wspomnieniem owego nieba
z pokusą by postawić w życiu
wszystko na jedną kartę
przyjdę do ciebie

tylko jeszcze tak wiele muszę
zanim przyjdzie ten dzień
 

/Wolno marzyć/

Jasną drogą mnie prowadź ku słońcu
po promieniach co płyną ku ziemi
parasolem swych ramion nas osłoń
może wreszcie nasz los się odmieni

chcę pobujać przy tobie w obłokach
w księżycową noc cię przytulić
liczyć gwiazdy pod nocy osłoną
i do łez się przy tobie rozczulić

pragnę liczyć wraz z tobą poranki
i poranną ci kawę zaparzyć
by dzień wspólny był codziennością
[...]
 

/Bez słowa/

Oczy twoje i spojrzenie
Toczy się bez słów rozmowa
Miły uśmiech jakiś gest
Dotyk dłoni silny dreszcz
Pożądanie i pragnienie
Namiętności i spojrzenie
Twoje usta moje ciało
….Pocałunek…
Magia ciała usta moje
To pragnienie silne jest
Namiętności wielki szał
Gimnastyka, rozkosz wielka
Przytulone ciała dwa
Potem cisza i wspomnienie
 

/Kochaj mnie/

Kochaj mnie nie patrząc na nic,
Kochaj wyłącznie z miłości,
Kochaj mnie nawet gdy będziesz miał wątpliwości,
Kochaj mnie z dużej odległości i nie opuszczaj.

Bo życie nasze tak się toczy,
wszyscy tego potrzebują,
wszyscy potrzebują jej..
tak ciepłej i namiętnej.

Miłości,
Szczęścia,
Szczerości,
Zobowiązania,
Bezinteresowności.

Potrzebują jednej jedynej
na samym szczycie..
Bezinteresownej miłości,
czystej szczerości a zarazem wolności
potrzebnej do szczęścia.

To miłość kochanie,
To miłość...
Kochaj, bądź, zostań
nie opuszczaj.
 

/kształt pragnień. Ty./

z absolutnej ciemności
z krainy bezkształtu
pustej jak dotąd
wyłonił się kontur
blady i nikły
zbyt delikatny
by go pochwycić
zbyt piękny
by dziełem mógł by być człowieka
tak bliski
a odległy
tak radujący
choć budzi we mnie niepewność
niszczy fundamenty
a jednocześnie wznosi wielką budowle
skromny
a godzien podziwu
przysiądę w bezruchu
i oczy nacieszę
tym kształtem
zrodzonym z moich pragnień...
 

/W Twoim śnie.../

Gdy zamkniesz oczy...
W białą pościel,
Cichutko się wtopię.
Ukryta w ramionach nocy,
Ciepłem otulę, pieszczotą okryję.
Włosami oplotę Twe ciało.
Całować będę, każdy milimetr.
Dotykiem, rozbudzę pragnienia.
Namiętnością ,wypełnia się sen.
Pożądanie wzmaga się...
Ćsii.....
Budzi się dzień...
 

Kropelki rosy na twym nagim ciele

szukam na błękitnym oceanie
wspomnień minionego lata
kiedy kropelki rosy
na twym nagim ciele
prześwietlane promykami
słońca spływały delikatnie
tworząc tęczowe smugi
jak górskie dróżki
prowadziły mnie
do źródeł rozkoszy
na twym ciele
delikatnie oddechem
tworzyłem mgiełkę
namiętności
jak na kryształowym
lustrze malowałem
podniecenie
muskając twoją skórę
swoim gorącym
jak piasek pustyni ciałem
raz po raz
jak w oazie
zatapiałem usta
w pocałunkach
tak rozkosznych
że świat wirował
wokół nas
 

/Dla Ciebie.../

Byłaś
moim marzeniem

kocham wracać
myślami
do pierwszych dni...

gdy miłość
niespodziewanie
pokazała mi
promyk w mrocznym tunelu...

teraz jesteś realna
stoisz niedaleko
przy mnie
jeszcze tylko odległość...

jeden krok
i...
marzenia
staną się jawą...

 

słowa

Tyle ważnych rzeczy muszę Ci powiedzieć
lecz Ty nie pozwalasz mi dojść do słowa
Dotykasz moich włosów a moje myśli w momencie roztrzaskują się o blat stołu
Całujesz moje usta i zapominam czym są słowa
a kiedy już wypełniasz mnie po brzegi
wygięta na kształt chińskiej litery
przypominam sobie tylko jedno słowo:
JESZCZE
 

....w tej maleńkiej kawiarence
gdzie dym z cygar się unosi
zamówimy kawę
różę kupisz w przelocie
i tak w siebie zapatrzeni
nic do szczęścia nam nie trzeba
ani nieba zza firanki
ani cienia zauroczenia
ni płomienia
ni rozkoszy
tylko patrz mi w moje oczy
tylko mów co do mnie czujesz
jak mnie widzisz się radujesz
tylko szeptaj mi kochanie
w nocy
w dzień i na śniadanie
że mnie kochasz
że miłujesz
w tańcu w locie pocałujesz
żem dla ciebie jest jedyna
czasem kwaśna jak cytryna
czasem słodka niczym lukier
czasem też przypalę zupę
a ty kochaj mnie szalenie
będę twoim jasnym cieniem
będę z drogi ustępować
byleś ty mógł mnie tak kochać....

/W półcieniu/

Wieczór otoczył nas cieniem
strojąc się w gwiazd diamenty,
na usta lekkim tchnieniem
opadasz dla zachęty,
by noc kwitła natchnieniem.

Prowadzisz w świec strumieniu,
co czułym blaskiem pieści,
w półświetle i półcieniu
pomrukiem opowieści
szepczesz mi o spełnieniu.

Aksamit ciała skrywam
przed księżycowym wzrokiem,
gdy w otchłań mnie porywasz
spływając rąk potokiem,
jawą we śnie ożywasz.
 

/Tęsknota/

czasami tak jest
że nie można mieć
tego czego się pragnie

w tym przypadku ciebie
aby móc spojrzeć w twoje oczy
powiedzieć z uśmiechem

gdybyś wiedział jak ja
za tobą tęsknie
jak pragnę
 

Bierz mnie garściami smakuj słowami....


oddam serce, życie
skały skrusze
świat poruszę
marze skrycie

zawierzam ci siebie
gwiazdy na niebie
oddaje co moje
wszystko to twoje

bierz mnie garściami
smakuj słowami
wzlatuj ponad ptaki
w podniebne szlaki

bądź po prostu trwaj
miłość mi daj
pewność i wiarę
pełną uczuć czarę

na dobre i na złe
uczucia twe
niechaj pozostaną nienaruszone
a serca nigdy nie zranione

Boże daj nam wytrwałość
połącz w jedną całość
pobłogosław nas
bo ciężki nadszedł czas
 

/Rozłąka/

Nasza rozłąka
jest jak zaćmienie słońca.
Tylko promień księżyca
gładzi lica
tęsknotą pobielałe.
Zjawiasz się, we śnie
nad ranem.

Gorzka żałość
swą smutku pieśnią,
trąca ciemne chmury.
Szarość wypełnia kontury,
jawi się obraz ponury.
Spadł rzęsisty deszcz,
słonych łez.

Nadzieja stanęła
nad przepaścią niemocy,
w otchłań nocy zagląda.
Wracaj, wracaj do mnie,
bym mogła spoglądać
w twoje roześmiane oczy
i napełnić głosu dźwiękiem
duszę i serce.

Wołam cię
kwiatów rozkwitem,
cichą muzyką deszczu
i tęczą pierwszą.
Rozmazana łzami kartka
kolejnego dnia,
stoję w miejscu...trwam...

/CIĄGLE CZEKAM.../

Płatkami śniegu
Odmierzam czas
Wypatruję...chłonę ciszę...
Czekam...

Krzesła jak zawsze dwa
Wiernie warują przy stole
Czekają by móc się do nas łasić
Przy herbacie....

Wymiotłam samotność
Wraz z ostatnią pajęczyną
Ubrana w oczekiwanie
Stoję przy oknie...

Noc jest długa
Ale to nic...
Nawet jeżeli herbata wystygnie
Zawsze zaparzę świeżej...

(...) Wiesz...
Kupiłam nowy imbryk
Do parzenia (...)

/Pomiędzy rękoma/

....zamknąłeś

Pomiędzy rękoma Twymi
się schowałam
ukryłam przed światem
pomiędzy rękoma Twymi się zapieczętowałam
zapaliłam
byś mógł mnie oglądać
tak często jak tylko zechcesz
bym płonąć tak mogła co dnia
skry światłem
tylko dla Ciebie
zacisnąłeś mocno dłonie
- już nie wyjdę
Dzięki Bogu będę już tylko Twoją

/Błyszcząca wstającym słońcem/


żyłam całe lata uśpiona
nie czułam potrzeby latania

codziennie mówiłam
jakoś trzeba przeżyć ten dzień
jesień na długo wyprzedziła lata

któregoś dnia poczułam w sercu
ożywczy powiew wiosny
obudziła zmysły

już nic nie jest jak dawniej
ja jestem wiosenną dziewczyną
z rosą o poranku we włosach

błyszcząca wstającym słońcem
radosna jak dziecko

uwierzyłam jeszcze raz
że można pokochać

czas wcale nie jest wrogiem
choć pędzi jak pociąg

zatrzymał się na stacji
szczęście

Bez zbędnych słów, weź w ramiona mnie,
Chcę znów bezpiecznie w nich poczuć się,
Otwórz przede mną wrota swego świata,
Poszukamy razem w nim dla nas światła,

Bez zbędnych słów, kroczmy tą drogą razem,
Choćby usłaną łzami, może one drogowskazem,
Złączmy dłonie, nie bójmy się wielkości świata,
Nic się nie liczy, spędźmy ze sobą nasze lata,

Bez zbędnych słów, spójrzmy w oczy ludzi,
Siłę naszej miłości, rzućmy w twarz obłudzie,
Nikt nie odbierze tego, co serca nasze złączyło,
Bez zbędnych słów, tylko my wiemy, że to miłość.

/Kiedy dotykasz mnie oddechem/

W pocałunku
kiedy dotykasz mnie oddechem
jestem cudem-mną jest cud,
obłęd czuję dwóch światów
przenikniętych sobą,
w istnienia nieistnieniu
-słodkiej tajemnicy naszych ust

Mam słabość do twoich oczu,
bo patrzysz nimi jak dziecko
zafascynowane nową zabawką...
Mam słabość do twoich rąk,
bo dotykasz nimi ciała
jak mężczyzna zdziwiony swoją tęsknotą...
Mam słabość do twoich ust,
bo całujesz nimi
jak mężczyzna
świadomy smaku miłości...
Mam słabość
-bo jesteś...

W Domu
kiedy przychodzimy do siebie
drzwi nie mają znaczenia

w przestrzeń dziecięcego zasłuchania
wchodzimy inną drogą

chociaż nie nauczył nikt

gdzie kilka doniczek
pukają okna, aromat dnia

a my zapraszamy nawet
wspomnienie zasłonek

które zawisną za moment

i poduszki takie jak ty
i męskość, niby ja

/List miłosny/

Pokażę Ci dziś Mój kochany
Więcej niż mogłeś zobaczyć
Musisz mnie jednak
Owocami morza ugasić
Uwieść zapachem róż
Wzniecić ogień w mym sercu
Pod gwieździstym niebem
Uczynię Cię wtedy szczęśliwcem
Kochany...
Pozwolę Ci ujrzeć świat linią
Mych ust omotany....

Wołam Cię tęsknotą.
Czy słyszysz?
Tracę oddech.
Muzyką ciszy napełnij duszę.
Rzeką upragnionej energii życia.
Doznaniem przy obejmowaniu brzozy
i ciepła ziemi w plamie słońca.
Pragnę schować twarz, w Twoich dłoniach.
Wdychać zapach bliskości,
kiełkującej między palcami.
To jak słodycz poziomek
i błogość wczesnego poranka,
świergotem ptaków obudzony.
Uderzenie krwi w sercu..
bębni jak pożądanie
i narasta.
Tego sama nie powstrzymam.
Ty i ja to jedność i sens.
Utrzymanie kosmosu harmonii.